Israël en de lokale kerk (Deel 1)

Bij de Internationale Christelijke Ambassade te Jeruzalem zijn wij er getuige van dat steeds meer kerken wereldwijd de plaats van Israël in God’s plan erkennen en zoeken naar manieren om als lokale geloofsgemeenschap Israël te steunen. Hierdoor ontdekken zij een oude bijbelse roeping die geworteld is in de kerkelijke geschiedenis.

Een oude traditie

In vele Israëlische steden kan men een straat vernoemd naar Oren Wingate vinden, zoals deze in Hertzlia.

Christelijke steun voor Israël en de joden is geen verschijnsel dat pas is ontstaan na de geboorte van de staat Israël in 1948. Vroegere opwekkingsbewegingen zoals de Valdensianen, de Hugenoten of de Puriteinen voelden een diepe verbondenheid met het Hebreeuwse volk. De stichters van het Duitse piëtisme zoals Spener, Francke of graaf Zinsendorf (stichter van de Moravisch broederschap) deelden een diepe liefde voor het joodse volk. Deze liefde vond een bijzonder sterke uitdrukking bij verscheidene vooraanstaande kerkelijke leiders in Engeland. De beroemde theoloog Charles Huddon Spurgeon verklaarde in 1855 tijdens het overbrengen van een boodschap in het Southwark kathedraal: “Ik stel mij voor dat je de bijbel niet kunt lezen zonder duidelijk te zien dat er een feitelijk herstel van de kinderen van Israël plaats zal vinden.”

In dezelfde geest schrijft John Wesley, de Engelse stichter van de Methodisten kerk, in zijn aantekeningen bij het boek Romeinen: “Zo veel profetieën verwijzen naar deze grote gebeurtenis (het herstel van Israël), dat het verbazing wekt dat er Christenen zijn die hieraan twijfelen. Deze profetieën worden groots bevestigd door het wonderlijke behoud van de joden als een bijzonder volk tot op deze dag. Als het is volbracht, zal het een zodanig sterk bewijs zijn, zowel van de Oud als de Nieuw Testamentische openbaring, dat het ongetwijfeld vele duizenden gelovigen, in overwegend christelijke landen, zal overtuigen.”

Aldus is het geen verassing dat in de vroege Zionistische beweging veel gelovige christenen een belangrijke rol hebben gespeeld in de wederopbouw van de joodse staat. William Hechler, Lord Balfour en Oren Wingate zijn maar een paar voorbeelden van zulke Zionisten. Zij waren vanuit hun begrip van de geschriften, diep betrokken bij de activiteiten die leidden tot de stichting van de staat Israël.

De vroege kerk

Maar de wortel van hun liefde voor Zion reikt verder terug. Steun voor Jeruzalem was al een vaste onderdeel van Nieuw Testamentische kerkactiviteiten. Vele malen geeft de bijbel verslag van de eerste geloofsgemeenschappen in Syrië, Klein Azië of Griekenland die regelmatig hulp naar Jeruzalem zonden. De kerk in Antiochië bijvoorbeeld startte een heuse hulpactie in reactie op een wereldwijde hongersnood, die voorspeld was door de oudsten van Antiochië. De aansturing van deze hulp was echter uit handen gegeven aan de kerk in Jeruzalem.

In zijn brief aan de Galaten beschrijft Paulus hoe de leiding van de kerk in Jeruzalem zijn bediening van het evangelie onder de niet-joodse gelovigen accepteerde. Wel verbonden ze dit aan de voorwaarde “opdat wij ons de armen herinneren, wat ik ook vurig wenste te doen.” De meeste bijbeluitleggers zijn het erover eens dat de apostelen in Jeruzalem hiermee hulp voor de behoeftigen bedoelden.

In de kerken waar Paulus heenging, was hij altijd hartstochtelijk bezig met het mobiliseren van hulp voor de “heiligen in Jeruzalem”. Om deze reden vermaande hij, wanneer hij er op bezoek was, de kerk in Corintië om niet alleen “het offer voor Jeruzalem” in te zamelen. Hij stelde liever het volgende voor: “Voor wat betreft de inzameling voor de heiligen, zoals de opdrachten die ik heb gegeven aan de kerken in Galaten, moeten ook jullie doen: Laat een ieder van u elke eerste dag van de week iets opzij leggen, dit opslaan als hij voorspoed heeft, zodat er geen inzamelingen zijn als ik kom.”

Zelfs moedigde hij de kerken aan de gaven door een persoonlijke afgezant van elke kerk aan Jeruzalem te brengen. Dit optreden was doeltreffend in de verschillende kerken in de regio van Acacia, Galatië en Macedonië. Paulus had dit zó sterk op zijn hart dat hij er in zijn tweede brief aan Corinthië twee hoofdstukken aan wijdde. Hijzelf scheen de gewoonte te hebben regelmatig naar Jeruzalem te reizen om aalmoezen aan de behoeftigen te brengen.

Hulp vanuit Brazilië

Tijdens het Loofhuttenfeest dit jaar zagen wij een indrukwekkende demonstratie van hoe christenen deze traditie zelfs vandaag de dag nog volgen. Predikant Terra Nova, dominee van een kerk met meer dan 10.000 leden in het Amazonegebied van Brazilië bracht, zoals ook in de voorgaande jaren, een enthousiaste en dynamische afvaardiging van 400 Brazilianen mee naar het Feest.

Weken voor hun vertrek bereidde hij zijn groep voor op hun reis naar Jeruzalem: “Kom niet met lege handen in Jeruzalem aan!” Eenmaal in Israël collecteerde hij dan ook bij zijn groep. Het was een ontroerend moment toen hij, de volgende dag, een zak met meer dan $ 35.000 aan de voeten van de leiders van de ICAJ legde.

Een predikant uit de Verenigde Staten deed iets vergelijkbaars. In de week voor zijn vertrek naar het Loofhuttenfeest, nam hij contact op met verschillende predikanten en vroeg hen in hun gemeenten te collecteren voor het werk en de bediening van de ICAJ.

Loofhuttenfeest 2012