'Abbas nieuwe Arafat'

Arafat is dood. Dus moest een opvolger worden bepaald. De dag na de  PA verkiezingen kopte de Spits: 'Abbas nieuwe Arafat'. Volgens de westerse media is Machmoud Abbas onze grote hoop, een gematigde Palestijn en een tegenstander van geweld. Maar onbedoeld gaf die opening van de Spits de kern van de zaak weer.

Euforie over het goede verloop van de verkiezingen viert de boventoon. Er waren ongeveer 800 toezichthouders om een oogje in het zeil te houden. Ondanks deze bovenmatige internationale aandacht zijn er maar weinig aanleidingen gevonden om Israël van obstructie te beschuldigen. Zelfs Jimmy Carter heeft gezegd dat Israël alles in het werk heeft gesteld om een en ander vlot te laten verlopen.

Verschillende Palestijnse organisaties hebben wel over het een en ander geklaagd. Zo waren er bijvoorbeeld klachten over misbruik van PA en NGO middelen, gebruik van afwasbare inkt en over  misleidende informatie over het aantal stemmers  dat aan de verkiezingen heeft deelgenomen. Van al deze incidenten verscheen vrijwel niets in de westerse kranten omdat deze klachten zich niet tegen Israël maar tegen de PA en de vele toezichthouders richten.

Doordat Abu Mazen amper tegenstanders heeft gehad en er door zijn rivalen moeizaam een verkiezingscampagne kon worden gehouden kan men zich afvragen in hoeverre deze verkiezingen eerlijk zijn geweest.

Verontrustender is echter de manier waarop Abbas zich tijdens de campagne profileerde. Charles Krauthammer somt in de Washington Post van 7 januari een aantal gebeurtenissen rondom de verkiezingscampagne van Abbas op:

• 30 december: Abbas verschijnt in Jenin, en wordt gedragen op de schouders van Zakaria Zbeida, een gevaarlijke en door Israël gezochte terrorist van de al-Aqsa Martelaren Brigade. Abbas verklaart dat hij alle terroristen zal beschermen tegen Israël.
• 31 december: Tijdens een verkiezingstoespraak geeft hij aan dat hij zich strikt zal houden aan het door Arafat gevoerde beleid. Dat betekend onder andere: totale terugtrekking van Israël op de grenzen van 1949, Jeruzalem als hoofdstad van Palestina en dat het 'recht op terugkeer' onvoorwaardelijk zal moeten worden uitgevoerd.
• 1 januari: Abbas verklaard dat hij de terreur groepen nooit zal gaan aanvallen.
• 2 januari: Hij laat de Hamas terroristen die dood en verderf zaaiende raketten afvuren op Joodse dorpen in Israël weten dat "dit niet het moment is voor dit soort acties". Wat hij feitelijk zegt is: nu niet jongens, misschien wat later, als de tijd daar geschikt voor is. En dit was precies Arafat’s benadering van terrorisme in al die 10 jaren van het Oslo-proces waardoor hij zand in de westerse ogen strooide.
• 4 januari: Abbas noemt Israël "de Zionistische vijand". Die term is zo verfoeilijk dat alleen Hizbolla, Iran en anderen die openlijk streven naar het beëindigen van de Staat Israël, het gebruiken.

Maar hoe sprak Abbas nadat de verkiezingen zijn afgelopen? Na de bekendmaking van de grote overwinning neemt Abu Mazen het woord: "Het wordt een moeilijke opdracht. Een staat moet worden opgericht. Een staat die zelfstandig is en Jeruzalem als hoofdstad heeft. De kleine heilige oorlog is afgelopen, De grote heilige oorlog (Jihad) begint nu. De overwinning geef ik aan de ziel van Arafat, ons volk, en onze martelaren."

Maar ondanks al deze incidenten beschouwt de hele wereld deze verkiezingen nog steeds als een keerpunt in de geschiedenis van het Midden Oosten en gaat er bij voorbaat van uit dat de nieuwe president de democratische leider wordt van een democratische staat. Alleen de tijd kan leren of Abbas een kopie van Arafat blijkt te zijn, of daadwerkelijke een ander beleid zal gaan voeren.

Loofhuttenfeest 2012