Duisternis in aantocht

Een duister Russische plan is mogelijk in aantocht, dat als gevolg zou kunnen hebben dat de deur gesloten zal worden voor meer dan een miljoen Joden, die nog steeds niet weten, dat ze de vrijheid hebben om naar huis te gaan in Israël.

IJsvlakte in Siberië

Boris Arnikov woont in St. Petersburg en is al twintig jaar lang bedlegering. Hij staart vanuit zijn bed door het raam naar buiten naar de bossen en meren die de historische Russische stad omringen en naar de vervallen muren van de huurkazernes aan de overkant. Sinds 1983 is hij verlamd, doordat hij bij het deltavliegen (hang-gliding) zijn nek brak. De artsen meenden, dat het beste voor hem was te verhuizen vanuit zijn geboorteplaats St Petersburg en dat deed hij dan ook.

Hoewel hij volkomen verlamd is en alleen zijn polsen een beetje kan bewegen, geloofde Boris toch dat er een uitweg zou zijn voor hem, een uitweg die verder zou reiken dan zijn betonnen gevangenis, naar de velden en de lucht in de verte. “Omdat hij niet wilde opgeven begon hij te schilderen,” zei Michael Utterback, de Internationale Directeur van de ICAJ ‘en maakte mooie landschapschilderijen in olieverf. Ze sieren de muren van het appartement dat Boris deelt met zijn moeder Larissa.’ “Ik was onder de indruk van zijn avontuurlijke geest”, vervolgde Michael, toen hij vertelde van zijn tocht vorig jaar januari door de vroegere Sovjet Unie. “Hij is er nu klaar voor om weer te gaan vliegen,” voegde Howard Flower, Directeur Rusland van de ICAJ, er aan toe, “naar Israël.”

In Nizhni Novgorod, aan de weg ten Oosten van Moskou, die naar het majestueuze Oeral Gebergte leidt, zijn de mensen anders, maar het verhaal is ongeveer het zelfde.

Daar ontmoette Michael Ivana (niet haar echte naam), een Joodse vrouw van in de veertig, die aan een zeer zeldzame neurologische ziekte leed, die het lichaam teistert met de meest ondenkbare en niet te stoppen pijn. Zij sprak ook over haar hoop naar Israël te verhuizen. “Bid alstublieft voor me.”, smeekte ze.

“Mensen in deze toestand leven meestal niet langer dan zes maanden” kreeg Michael te horen na zijn bezoek aan Ivana in haar trieste appartement op de vierde verdieping.” De meesten plegen zelfmoord”. De volgende dag belde een plaatselijke tot geloof gekomen vrouw, een christin, die Russische Joden helpt aliyah naar Israël te maken Masha op. Ivana biechtte op, dat ze plannen had om zelfmoord te plegen, zelfs toen Michael haar de vorige dag kwam bezoeken. Maar nu niet meer. “De pijn is er nog steeds, maar er is iets in mijn hart gebeurd.”verklaarde ze door de telefoon.

Boris en Ivana zijn niet de enigen. Ontelbaar duizenden Joodse gemeenten waren door het Stalin- regiem willekeurig over het uitgestrekte Rusland verspreid. Velen zijn er niet van op de hoogte, dat de toegang tot het Beloofde Land vrij is. “Ik was geschokt dat zoveel Joden het nog steeds niet weten,”peinsde Michael toen hij met Howard en zijn team rondreisde om reclame te maken in het kader van de nieuwe mediacampagne: “Laat mijn volk het weten”(Let my people know) van de ICAJ. “En er is haast bij”, benadrukte Howard, toen hij bezig was met de laatste voorbereidingen van de kostbare vlucht naar de vrijheid van de aan zijn bed gebonden Boris Arnikov. De reis, waar hij al zo lang van had gedroomd.

De ijzeren deuren naar Israël, die op wonderbaarlijke wijze begin 1990 open gingen, zouden plotseling weer dichtgegooid kunnen worde. Een langzaam aansluipende staatsgreep van Vladimir Putin komt steeds dichterbij. De Russen worden geconfronteerd met Tsjechisch terrorisme dat de kop op steekt en de maffia begint overal te overheersen. Men zoekt veiligheid en de vanouds bekende grotere controle door de regering en Putin voorziet daarin.

De mysterieuze vroegere KGB-baas heeft, nadat hij vier jaar aan de macht is, op een listige manier het volk zijn wil opgelegd. De economie heeft zich gestabiliseerd, de misdaad is terug gedrongen en Putin heeft de traditionele controle van het Kremlin over de media, de handel en de politiek hersteld.

Toen zijn Verenigde Russische partij uit de recente verkiezingen te voorschijn kwam met een onbetwiste tweederde meerderheid, gaf hem dat voldoende stemmen om geheel onverwacht de grondwet te wijzigen. Putin praat niet graag over zulke maatregelen en geeft er de voorkeur aan bij de komende presidentsverkiezingen “onafhankelijk”over te komen in vergelijking met het politieke gekrakeel. Maar zijn macht is onbetwistbaar en groeit nog steeds. De verkiezingen geven aan, dat hij op meer dan 80% steun kan rekenen en niemand kan hem overtreffe. Trouwe volgelingen van hem in de Duma vragen zich zelfs openlijk af of presidentiele verkiezingen wel nodig zijn over vier jaar.

“Ik heb het gevoel, dat we de deuren nu zien dicht gaan”, merkte Michael op. “De duisternis is over dit land is opgegaan.”

In 1985 droomde Michael al in zijn hart dat de Russische Joden bevrijd moesten worden. Toen was de boodschap al duidelijk, herinnerde hij zich:” Het is nu nog niet de tijd” Maar God was de ICAJ al aan het voorbereiden voor de grote rol, die zij zou spelen bij de grote exodus van de Joden in de negentiger jaren.

Tijdens een koude Siberische nacht in Omsk, hield een verontrustend beeld Michael uit de slaap. “Iedere keer als ik mijn ogen probeerde te sluiten bleef ik die verwrongen gestalten en gezichten zien,” herinnert hij zich, ‘ zelfs als ik de gedachten van me af probeerde te zetten en ik voelde me angstig. Het waren niet de gezichten of gestalten van mensen, zoals wij die kennen, maar ze leken op bergen. Ze zagen eruit als zwarte figuren met een kap op…. En ik zag dat ze zich heel langzaam over het land bewogen van het westen naar het oosten” Ik bleef maar zeggen ’Jezus, Jezus’ maar ik wist, dat mijn stem alleen niet genoeg was om hen te stoppen.”

Michael gelooft dat hij een beeld zag van de” machten” of “overheden” der duisternis, die nu werden losgelaten boven de vroegere Sovjet Unie. En ze zijn nergens duidelijker aanwezig, verzekert Howard, dan in Siberië, een uitgestrekte gebied, met een bittere erfenis als begraafplaats van meer dan 4 miljoen slachtoffers van Stalin’s werkkampen. Op het moment is tien procent van de wijd verspreide bevolking daar Joods.

Waarom nu?

“Ik denk dat de Heilige Geest, volgens het plan van God voor het begin van de jaren 1990, deze geesten mogelijk een periode lang heeft gebonden, ”besloot Michael. Zodat het Woord van God naar binnen zou kunnen komen en de Joden naar buiten.” De ontwikkelingen in Moskou weerspiegelen slechts de veranderende geestelijke werkelijkheid.

Michael voelt ook de dringende noodzaak om een gebedsfront te starten voor het werk van de Aliyah en de "vissers" zoals Masha in de vuurlinie van een verhevigde geestelijke strijd. “Overal waar we heen gingen hadden ze zowel geestelijke als financiële steun nodig,” herinnerde hij zich. De oproep voor Christenen in het westen is beiden te geven, nu de deuren nog open zijn... nu de “blinden en de lammen” die in de jaren 1990 jaren zijn achtergelaten nog de kans hebben om terug te keren, zoals de profeet Jeremia beloofde.

Voor Boris Arnikov kan dit niet snel genoeg komen. Als het maart is zullen hij en zijn moeder veilig in Israël zijn en logeren in Beit Hatikvah, het door de ICAJ financieel gesteunde huis dat nieuwe immigranten opvangt. Hier zal de Christelijke Ambassade er voor zorgen dat Boris de medische therapie krijgt, die nodig is voor zijn herstel waarop hij zo lang heeft gewacht.

Toch blijven er meer dan een miljoen mensen zoals hij noch achter in Rusland, sommigen omdat ze er zelf voor kiezen, maar anderen omdat ze er niet eens van op de hoogte zijn, dat ze de vrijheid hebben naar huis in Israël te gaan.

Voor hen, evenals voor Boris en Ivana, kan de mogelijkheid om naar Israël te komen het verschil tussen leven en dood uitmaken.

Loofhuttenfeest 2012