Uit de praktijk van het Thuiszorg Programma

Een bijzondere terugkeer

In de afgelopen weken heb ik twee vrouwen bezocht. Naomie, die inmiddels 93 jaar is en samenwoont met haar gehandicapte dochter Ruth van 69 jaar. (Gefingeerde namen) Ze wonen in een kleine sombere flat in Jeruzalem. 

Hun Verhaal

De ouders van Naomie hadden het Joodse leven en traditie lief en dit droegen zij over aan hun kinderen; de geschiedenis uit de boeken van Mozes; de liefde voor de geboden en de trouw om de Psalmen te bidden. Maar ook het diepe verlangen naar en het dromen over Israël. Tijdens ieder Joods feest werd er dan ook gezongen “Volgend jaar in Jeruzalem”.

Voor de ouders van Naomie bleef dit een droom. Toen Naomie trouwde en kinderen kreeg droegen zij en haar man het Joodse leven en geloof ook over aan hun kinderen. Steeds vaker moest dit in het geheim gebeuren. Op haar werk, Naomie was tolk, wisten ze wel dat Naomie Jodin was, maar door haar ijver en haar harde werken werd ze gewaardeerd en bleef ze veilig. Haar droom en het verlangen “Volgend jaar in Jeruzalem” namen alleen maar toe. Vooral toen veel van haar familieleden omkwamen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toch koesterde Naomie haar droom. Zou het dan alleen voor jonge mensen mogelijk zijn om naar Het Beloofde Land te gaan? Of ook voor Naomie en Ruth?

Naomie was 79 jaar toen ze de beslissing nam: ze zou hun papieren in orde gaan maken om naar Israël te kunnen gaan. Het duurde precies een jaar tot alle documenten in orde waren. Het had haar veel moeite gekost om alles te verzamelen maar zij had de trouw van de eeuwige God hierin ervaren. De vliegtickets werden door het Joodse Agentschap betaald. Eindelijk brak dan de dag van de grote reis aan. Met drie koffers, een naaimachine en een typemachine kwamen deze twee vrouwen aan op het vliegveld in Tel Aviv.

Wat moet er veel door hen heen zijn gegaan! Op de vraag van de douane wat hun plaats van bestemming zou worden in Israël antwoordde Naomie: Jeruzalem. Hier hadden zij tenslotte altijd van gezongen en gedroomd. Hun adres? Nu dat wist Naomie niet; door allerlei misverstanden was er niemand gekomen om hen op te halen.De ambtenaar zorgde voor een goedkoop hotel in Jeruzalem. Het duurde enkele dagen voordat de juiste sociaal werker hen op weg hielp naar een volgend plekje. En zo kwam Homecare in contact met deze twee dochters van Israël.

Overgenomen uit de december 2003 nieuwsbrief van Rina Niemeyer, een Nederlandse medewerker van het Thuiszorg Programma.