Zonder angst en uit solidariteit Jeruzalem in

Door Wiebe van der Hout

GEEN MOMENT heeft Jantsje Swierstra uit Engelum getwijfeld over het doorgaan van haar twaalfdaagse reis onlangs naar Israël. ,,Myn kollega's seinen 'je kunt nu niet gaan', mar ik woe der krekt no hinne om it lân en it folk te stypjen'', vertelt de 45-jarige assistente inkoop en logistiek bij energieleverancier Essent in Leeuwarden. Israël mist pelgrims en toeristen node nu elke dag weer aanslagen dreigen.

Jantsje Swierstra maakte haar dertiende reis in twaalf jaar tijd naar 'it lân fan 'e bibel'. Zij zag in de woestijn bij Eilat kamelen en bedoeïenen op de specerijenroute. Maar vooral was ze voor de elfde keer in Jeruzalem voor de viering van het joodse loofhuttenfeest. Met 3500 christenen en 12.000 Israëliërs liep ze de traditionele Jeruzalemmars.

De Engelumse maakte samen met loofhuttenveterane Janke van der Veen uit Buitenpost (76 jaar, 23 keer deelnemer en nog niet terug uit Israël) deel uit van een groep van ruim dertig leden van de internationale christelijke ambassade in Jeruzalem. De groepering ontstond in 1980 uit protest tegen het besluit van nogal wat westerse landen om hun ambassade van Jeruzalem naar Tel Aviv te verplaatsen. Icaj telt duizenden sympathisanten in meer dan honderd landen.

Swierstra realiseert zich de gevoeligheid van christelijke bemoeienis. Zij deed meer dan eens mee aan verootmoedigingsbijeenkomsten over de schuld van christenen tegenover joden. ,,Mar wy fiele ús tige wolkom dêr.'' Zij vieren hun feest ook apart van het joodse feest met lofprijzing, dans, liederen en sprekers. Aan het eind van de week waren zo'n tweeduizend joden te gast bij de ambassadefestiviteiten.

Onder de gasten waren ook Jeruzalems burgemeester Ehud Olmert en Israëls premier Ariël Sharon. ,,Sharon krige in daverjend applaus en makke yndruk op ús troch te sizzen dat it earste wurd dat bern dêr leare it wurd shalom is.'' Niettemin is de vrede ver te zoeken.

Van onrust merkte Jantsje Swierstra niet meer dan de afgelopen jaren al gebruikelijk was. ,,It libben giet folle gewoaner troch as dat wy hjir foarspegele krije.'' Aan tassencontroles bij supermarkten en restaurants zijn toeristen al jaren gewend. ,,Der wurdt gauris ynienen in plysjeauto dwers oer de dyk knald, mar de omlieding wurdt dan hiel rêstich organisearre.''

Ook uit solidariteit besloot Swierstra zich gewoon in de stad en op plekken als bij de Klaagmuur te begeven. ,,Wy hawwe gauris heard fan minsken hoe bliid as se wiene dat wy ús net ôfskrikke litte dêr te kommen.''

Tijdens de Jeruzalemmars deelden de Nederlanders tulpen uit met een vredeswens en liepen ze met een banier met de Jesaja-boodschap 'Sta op, word verlicht'. ,,God hat in apart paad mei Israël yn syn plannen. It is al in wûnder dat der sûnt 1948 wer in eigen steat is. Sy hawwe ús Jezus skonken en dêr sille noch mear dingen ferfuld wurde. Oare jier hoopje ik dêr wer te wêzen.''

Hoewel Jantsje Swierstra ook geabonneerd is op de nieuwsbrief van Christenen voor Israël en wel eens avonden van deze vereniging bezoekt, heeft de Icaj-benadering haar hart. Vooral omdat de internationale ambassade energie en geld steekt in sociaal-maatschappelijke programma's voor joden en arabieren. ,,De frede sil út Jeruzalim wei oer de lannen floeie'', verzekert de Engelumse, hervormd opgegroeid, maar inmiddels kerkend bij evangelische gemeente De Ark in Dokkum.

Artikel met toestemming overgenomen uit de Leeuwarder Courant (4 oktober 2002)
» Fotokopie van het artikel