|
Reisverslag loofhuttenfeest 200222 september
Overweldigd door de opwinding om voor de eerste keer in Israël te zijn, was ik vergeten om het programma van het Loofhuttenfeest (Enter His gates) beter te bekijken. Ik had me niet gerealiseerd dat we zouden worden gezegend met de aanwezigheid van premier Ariel Sharon en dat hij verwelkomd zou worden door zo’n 70 naties die daar vertegenwoordigd waren die dag. Toen ik eindelijk het programma zag, was ik zeer verheugd om te zien dat de leider van dit land kwam, het land dat uitgekozen is door God om de landen van de wereld te dienen en te zegenen volgens de Bijbel. Ik moet nog opmerken dat Sharon al vanaf de 2e week van april 2002 speciaal in mijn gebed is en dat ik hem nu in het echt zou zien, bijzonder. Daaruit volgde dat de normale security exceptioneel was vergroot toen we aankwamen. Ons geduld werd danig op de proef gesteld bij de registratie, het bij elkaar blijven als groep, de security controle en eindelijk naar onze plaatsen. Maar toen ik wist dat het voor onze eigen veiligheid was, weigerde ik verder te klagen.
Toen Sharon werd aangekondigd, kwam hij binnen aan de rechter kant en zat te midden van het publiek een aantal minuten. Hij leek opgewekt en zwaaide groetend. Toen hij was gegroet door Malcolm Hedding, algemeen directeur van de ICAJ, was ik blij dat Malcolm Hedding in een paar woorden aan Sharon zei: “we staan in solidariteit met Israël, meneer”. Hij schudde de hand met Sharon en gelijk stemde het publiek in met een warm applaus en vreugde kreten, enkele met dankgebeden tot de Here God. Sharon was dankbaar dat veel landen aanwezig waren en support en bemoediging gaven in deze cruciale moeilijke tijden van doorgeslagen zelfmoord-aanslagen, die zoveel kostbare levens kosten. Nog iets, Sharon reageerde op onze aanmoedigingen en zei daarop ook “.... wij houden van jullie....”. Het leek dat hij zich prettig voelde en erkend dat we (alle landen die aanwezig waren tijdens de conferentie) vereend en onverdeeld naast de staat Israël staan. Hij gaf toe dat hij ergens wel bezorgd was om de conferentie te bezoeken als gevolg van het grote gevaar in publiek te zijn, maar als hij dacht aan ons en onze moed in Israël te zijn, was hij ook bemoedigd en aarzelde niet langer. Op een ander moment voegde hij toe dat het geweldig was dat wij een Bijbel in onze handen hadden.
Het eerste woord dat Joodse kinderen leren was ‘shalom’, oftewel ‘vrede’ is. Maar, hij vervolgde daarna met te zeggen dat nu Israël, als een gevestigde staat, zich eindelijk kan verweren, dit ook haar plicht en eer vind. Er kan geen compromis worden gesloten dat de veiligheid van de burgers van Israël in gevaar brengt. “Het kan zijn dat de vijand de Natie kan breken, maar nooit het geloof. Nooit, nooit, nooit...”, aldus Sharon. Hij benadrukte dat terrorisme nooit zal worden getollereerd. In het bijzonder benadrukte hij dat Arafat de huidige ellende over zijn eigen volk heeft gebracht. Aan het eind gaf hij ons een simpele maar krachtige boodschap, welke wij terug kunnen nemen naar de leiders van onze landen en de vrienden van Israël: ‘stuur meer van jullie mensen naar Israël’. Het woord ‘jullie’ interpreteerde ik als ‘gelovigen in Jezus Christus ‘. Dit is een open deur om op een waarachtige en effectieve wijze onze strategische positie van wachter voor Israël in te nemen. We zijn zeer gezegend met het thema van het jaar 2002, een proclamatie vanuit de Schrift: ‘Ga Zijn poorten binnen’ (Psalm 100). Tot slot blijft in mijn gedachten Sharons laatste proclamatie: “We zullen overwinnen, ja, ja, ja!”. Wat een moedige geest. Laten we blijven bidden voor Gods wijsheid en herderlijk leiderschap, welke de God van Abraham, Isaak en Jacob heeft bestemd voor Israël door Jezus Christus, waarnaar ook wordt uitgezien door de ICAJ zoals verwoord door Jesaja 40:1. Maria Mendoza
» Toespraak Ariel Sharon |
| ||||||||||||
