Verslag loofhuttenfeestreis 2003

Zaterdag 11 oktober

Het was wel even slikken om het prachtige appartement achter te laten waar we de afgelopen twee nachten mochten overnachten. Het vakantieoord waar we overnachtten was gelegen aan de rand van het meer van Galilea en was voorzien van alle luxe die we maar wensten. De kinderen haden daar genoten van het prachtige zwembad.

Al vroeg gingen we op voor ontbijt om tegen 9 uur richting de jordaanvalei te rijden. Vanuit de bus zagen we de Jordaan, de grensrivier met Jordanie, grillig kronkelen door het prachtige landschap. Een woest terrein afgewisseld met agrarische activiteiten zoals landbouw en visteelt.

Een replica van de Tabernakel van Mozes

Na een uurtje rijden kwamen we in de buurt van Jericho, een van de oudste steden. Omdat deze stad onder gezag van de PA staat, reden we er omwille van de veiligheid toch maar omheen. Vanuit de verte zagen we het hoge Casino, gebouwd met geld uit het westerse Oostenrijk. Voor de intifada kwamen hier veel gokkers vanuit Israël om hun geluk te beproeven. Nu is het niet meer in gebruik, aldus onze gids Inge Verschoor.

Midden in de wildernis tussen Jericho en de dode zee duikt ineens de Tabernakel van Mozes op. Het is een replica gemaakt door Dr. Randall Smith en zijn team bestaande uit joden en arabieren. het was prachtig om mee te maken hoe vol energie een christen arabier kon vertellen over de verschillende details van deze joodse(!) Tabernakel. Een levend bewijs dat in Christus de sheidingsmuur tussen jood en heiden is weggenomen.

De laagst gelegen GSM mast op deze aarde

Inmiddels stond de zon alweer hoger aan de hemel, steeg de temperatuur en daalde ons animo tot inspannende aktiviteiten tot een dieptepunt. We daalden af tot het diepste punt van de aarde, de dode zee. Na eerst bij de verkeerde bad-plaats te zijn gestopt, bracht de bus ons naar de bad-plaats bij Ein Gedi. Daar voltrok zich het geëikte ritueel van drijven in de Dode Zee. En natuurlijk werden er weer een aantal van ons ingesmeerd met de heilzame mineraalrijke modder uit de Dode Zee. Als technicus in de telecom industrie merkte ik dat hier -op het laagst gelegen plek van de aarde- de GSM masten ook al aanwezig zijn, en dan kan het niet anders dan daar ook een foto van te maken.

Na dit aangenaam verpozen gingen we door naar het nabijgelegen natuurreservaat. Hier gingen we eerst maar eens uitgebreid poseren voor de groepsfoto. Na zo'n 5 keer proberen was het dan toch uiteindelijk gelukt... De meerderheid van de groep ging mee met de klimtocht richting de prachtige watervallen. Inge zag dat het water zeer aanlokkelijk en verkoelend was, en ging met kleren en al aan onder de waterval staan. Onderweg zagen we onder andere steenbokken en een soort grote marmotten. Dit jaar waren we blijkbaar op een ideale tijd om de dieren te zien.

De deelnemers van de reis en de gids bij elkaar voor de groepsfoto

Tegen een uur of 5 gingen we naar de plaats waar het feest in de woestijn zou worden gehouden. Na een behoorlijk tijdje wachten konden we eindelijk naar binnen en ons eten in ontvangst nemen. In de schemering gingen we zitten op de grond en inspecteerden onze maaltijd: vlees, groentesalade, rijst, een pittah broodje, fruit en een blikje drinken. Inmiddels probeerde een sterke woestijnwind zand in ons eten te strooien, en al tandenknarsend gingen we eten.

Voordat we klaar waren met eten hoorden we dat het programma begon. De atmosfeer van 'overleven' slaat om in 'beleven'. De muziek en dans brengt een stemming van aanbidding. De wind van Gods Geest waaide rijkelijk. Vooral de zuid amerikaanse deelnemers gaan 'uit hun dak' voor Jezus. Als nuchtere Nederlanders kunnen we daar nog wel iets van leren.

De Duitse Hip-Hop band Normal Generation?

Nadat het gewone programma afgelopen was besteeg de Duitse Hip-Hop band 'Normal generation?' het podium. "Put your hands in the air. Celebration everywhere', schalde het. De muziekstijl veranderde, het aantel decibellen steeg, maar de atmosfeer van aanbidding bleef. God is een veelkleurige God. Omdat we in Jeruzalem nog moesten inchecken, konden we niet lang meer blijven.

Na een opgang (Aliyah) van een klein uurtje zagen we de stad liggen. Vroeger zongen de joden de opgangspsalmen als zij opgingen naar Jeruzalem. Wij hielden het deze keer - aangemoedigd door Luuk - maar op oude krakers zoals 'amen'.

Tony Jurg

» Vorige dag
» Volgende dag

» Download reisverslag als PDF file (381 kb)
» Overzicht loofhuttenfeest 2003