|
Verslag loofhuttenfeestreis 2003Dinsdag 14 oktober
Op deze zonnige 14 oktober, 2003 zou in de middag de Jerusalem March plaats vinden. De afspraak was om elkaar te ontmoeten om 13.15 uur op een bepaalde plek net buiten het Congress gebouw. Iedereen van de groep had het witte T-shirt aan met het speciaal ontworpen logo van Anke Marth er op. Een fris en vrolijk gezicht. Typisch hollands. De tassen en handen waren gevuld met de Hollandse vlaggetjes en tulpen met een bemoedigende tekst er op en oranje ballonnetjes.
Achter elkaar aan liepen we naar het Sachar Park, waar alle naties zich zouden verzamelen voor de mars. Onderweg werden we al gegroet door de joodse mensen! Er was een "exitement in the air" terwijl wij ons verzamelden in het park, wachtende op de dingen die zouden komen. Andere Nederlanders voegden zich bij ons. Sommigen bekend en sommigen niet bekend. Het werd tenslotte nog een hele groep eigenlijk. Rond de 100. We vermaakten ons prima. Er werden foto's genomen (natuurlijk), balonnen werden opgeblazen en drie jonge vrouwen gingen rond met 3 verschillende kleuren lippenstift om de hollandse vlag op een of twee van onze wangen te tekenen. Erg gezellig allemaal.
Ineens was het tijd om te gaan lopen in de mars. Het begon echt!! Direct kwamen er al kinderen vragen om vlaggetjes. We hadden het advies gekregen om ze niet allemaal direct te gaan uit delen aan het begin van de mars. Het was zo bijzonder om door de straten van Jeruzalem te mogen lopen en de joodse mensen te mogen bemoedigen en te ondersteunen alleen al door onze aanwezigheid en de aanwezigheid van de Heer door ons allemaal heen. Het was een blijde optocht. De Heer liep met ons mee en Zijn glimlach en liefde en vreugde werd doorgegeven aan Zijn volk via ons allemaal. Steeds vroeg ik aan de Heer aan wie ik een roos mocht geven. En Hij leidde mij daar in. Meestal was het voor iemand die wat stilletjes en verdrietig aan de kant zat. Het gezicht van die persoon veranderde totaal toen ik de roos gaf. Dat was zo mooi. Er waren veel mensen langs de route. Er was een bepaalde verwachting bij de mensen. Ze kregen weer wat hoop als het ware. Het was zeer goed om God's volk zo ook te mogen troosten!! En toen.....was het ineens voorbij. De route leek zo kort! Jammer eigenlijk. Maar toch gingen we weer terug met een fijn en ontroerend gevoel van binnen. God is goed voor Zijn volk. Een ieder van ons werd door Hem uitgekozen om Zijn volk te mogen komen troosten!!! Shalom. Emmy van Wieren
» Download reisverslag als PDF file (381 kb) |
| |||||||||||||||
