De bezette gebieden

Bezet of betwist? De feiten op een rijtje

5 januari 2004 - Er wordt in de media dagelijks gesproken over 'door Israël bezette gebieden'. Men spreekt dan over die gebieden welke tijdens de 6-daagse oorlog in juni 1967 bezet zijn. Om een beter beeld te krijgen van de toen ontstane -en nog niet veranderde situatie- volgt hieronder een beperkt historisch overzicht door Harry Nihom.

Op 4 juni 1967 viel Israël de totaal verraste luchtmacht van Egypte aan. Dit was het begin van de 6 daagse oorlog. De vernietiging van de Egyptische luchtmacht bleek essentieel te zijn voor het verloop van de te voeren strijd. Een oorlog, welke was uitgelokt door de omliggende landen en als resultaat de nodige consequenties zou hebben . De toen veroverde gebieden waren van belang voor het verkrijgen van verdedigbare grenzen.

Tevens ging de wereld vanaf dat moment Israël niet meer zien als een underdog maar als een sterk militair land. Doordat Palestijnse Arabieren constant spraken (en nog praten) over 'de bezette gebieden' en zich daardoor afzetten tegen de realiteit hebben zij een onjuist beeld aan een ieder voorgespiegeld. De feiten werden verdraaid, de geschiedenis herschreven en internationale wetten blijkbaar herontdekt.

De feiten:

De Westbank en Gaza zijn geen bezette maar betwiste gebieden, waarover tijdens onderhandelingen een akkoord kan worden gesloten.

Bezette gebieden zijn gebieden, die tijdens een oorlog veroverd zijn door een bestaande staat op een andere erkende entiteit.

Het volk van Israël heeft historische banden met dit gebied. De wieg en de cultuur van het Joodse volk liggen daar.

Ondanks de door de PLO geformuleerde claims op dit stuk land, is er geen sprake van onwettige handelingen uitgevoerd door Israël waarbij het de internationale wet zou hebben geschonden. Het zijn duidelijk politieke en geen historische motieven, waardoor de PLO haar claims op deze gebieden meent te kunnen rechtvaardigen.

Na de 6-daagse oorlog in 1967 werd door de Verenigde Naties resolutie 242 aangenomen. In deze resolutie wordt omschreven welke de verplichtingen van beide partijen zouden zijn. Deze resolutie eist ook geen terugtrekking op DE grenzen van 4 juni 1967 maar wel op grenzen, welke de veiligheid van Israël moeten waarborgen. Eveneens wordt gevraagd om erkenning van het Joodse land en het recht voor beide partijen om veilig te kunnen leven.

In 1973, na de oktober-oorlog, werd deze resolutie nogmaals bevestigd met resolutie 338

De PLO (Palestijnse vrijheidsbeweging) welke in 1964 werd opgericht, meent dat door het continu wijzen op de bezetting, het terrorisme legitiem is.

De aanwezigheid van Israël in deze gebieden bleef een gegeven. Belangrijkste reden: het niet willen onderhandelen van de diverse Arabische regeringen met Israël. Het roepen om vrede is pas gehoord in november 1977:
Anwar Sadat, de toenmalige president van Egypte, bezocht Jeruzalem. Dit bezoek resulteerde in de Camp David Akoorden van september 1978 en de vredesovereenkomst tussen Egypte en Israël in maart 1979. Israël trok zich terug uit de Sinai en hiermee werd een periode van 30 jaar oorlog voeren afgesloten.

Hoewel deze akkoorden een opening maakten voor onderhandelingen met de PLO bleek dit een onmogelijke missie te zijn. Pas na het instorten van de voormalige Sovjet Unie en het verloop van de Golf-oorlog (1991) was het mogelijk om in 1991 een vredesconferentie in Madrid te hebben en en in 1993 de befaamde Oslo akkoorden.

Israël, als erkende democratie, heeft geen belang om de Palestijnen te regeren. Het heeft ondermeer in 1993 vergaande concessies gedaan om tot een voor beide parijen acceptabele overeenkomst te komen. Maar als men historische feiten weglaat, continu hamert op onrechtmatige bezetting en zich daarmee het recht van moorden aanmatigt dan verkracht men de internationale wetten en beschouwt men Israël dus als een land dat onrechtmatig een gebied beheert.

En het trieste is dat de Palestijnen blijven hameren op een onwettige bezetting en dat zo bewust continu herhalen, dat de internationale normen blijkbaar daardoor zijn beïnvloed.

Door de eeuwen heen hebben landen met elkaar oorlog gevoerd, land bezet en door vredesonderhandelingen een voor partijen acceptabele overeenkomst gesloten. De geschiedenis leert ook dat er in bepaalde situaties een bezetting van de overwinnende macht gehandhaafd blijft. Israël, de overwinnaar van iedere gevoerde oorlog heeft elke keer aangeboden om aan tafel te gaan zitten, gebieden af te staan en een overeenkomst te sluiten. De wil om een aanvaardbare regeling voor beide partijen te maken, werd dus iedere keer, waar mogelijk, getoond. Met deze houding is Israël de uitzondering in de geschiedenis, die de bekende regel bevestigt.

Joden hebben sinds de Bijbelse tijden (4000 jaar lang) in Judea, Samaria en Gaza gewoond. Nogmaals gezegd, in deze gebieden stond de wieg van het Joodse volk. De graven van de patriarchen Abraham, Izaak en Jacob zijn hier te vinden. Hebron had vanaf de 11^e eeuw een bloeiende Joodse gemeenschap. Dit hield op in 1929, toen allen werden uitgemoord. Het Ottomaanse rijk voerde in dit gebied het bewind. Dat werd na de 1^e Wereld Oorlog door de Engelsen overgenomen. Gedurende al die jaren kon men Joodse gemeenschappen in dat gebied aantreffen. De Palestijnse verhalen trachten aan te tonen dat Joden geen recht op deze gebieden zouden kunnen hebben. Dat is dus de bekende "grote leugen". Dit wat betreft de geschiedenis maar ook wat betreft uitspraken gedaan door de Volkerenbond en de Verenigde Naties.

Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in 1948 veranderde de situatie, De Israëli's aanvaardden de voorstellen van de V.N., de Arabieren gingen niet akkoord met resolutie 181. Met deze voorschriften werd het gebied dat door de Engelsen werd beheerd als mandataris, verdeeld. Na het uitroepen van de onafhankelijkheid van Israël op 15 mei 1948 begonnen de Arabieren een oorlog, waarbij Egypte Gaza bezette en Jordanië de westbank (oftewel Judea en Samaria). Die gebieden werden toen verboden gebied voor Joden.

Aangezien er tot 1967 geen souvereine staat was in het betreffende gebied, kan er dus ook niet gesproken worden van bezet gebied. Men kan hooguit spreken van "betwist" gebied..

Voor 1967 was er de bekende situatie dat de Arabische landen Israël niet in het Midden Oosten accepteerden:

• Op 26 mei 1967 zegt Nasser, de Egyptische president: "door een totale oorlog zullen wij Israël vernietigen"
• Op 20 mei 1967 zegt Assad, de Syrische president: "we beginnen aan een uitroeiingsoorlog"
• Op 18 mei 1967 klinkt via de Egyptische radio de kreet "uitroeiing van het Zionisme"
• Op dat moment was Israël een klein en smal land. Vijandige legers stonden op:
  • 18 km afstand van Tel Aviv,
  • 35 km afstand van Haifa,
  • 11 km afstand van Ashkelon,
  • een paar meter van het Joodse gebied in Jeruzalem.
• In mei 1967 vormden de legers van Egypte, Jordanië, Algerije, Irak, Koeweit, en andere Arabische landen een coalitie.
• Op 15 mei 1967 trekt het Egyptische leger op in de Sinai, de Syriërs doen hetzelfde in de Golan. De UN troepen, die een blok vormden tussen Egypte en Israël werden door Nasser naar huis gestuurd. Oe Thant., de toenmalige secretaris-generaal van de V.N. aanvaardde dit zonder enig commentaar.
• Israël wordt gedwongen zich te mobiliseren. De economie ligt stil.
• Op 22 mei 1967 wordt de straat van Tiran door de Egyptenaren geblokkeerd. Dit druiste in tegen de internationale wetten maar ook tegen de regels van de V.N.
• Israël was op dat moment omsingeld door:
  • 465.000 militairen,
  • 2880 tanks
  • 810 vliegtuigen.

Op 4 juni 1967 viel Israël Egypte aan. Daartoe gerechtigd door artikel 51 van het Charter van de V.N. Deze waarschuwingsaanval werd gevolgd door een oproep van toenmalig 1^e minister van Israël Eshkol om vrede te sluiten. Reactie was een bombardement van Syrië. Ook koning Hoessein van Jordanië, die van Nasser de mededeling had ontvangen dat de vliegtuigen welke bij hem op het beeldscherm kwamen, Egyptische toestellen waren, ging mede daardoor over tot de aanval. Als Jordanië dus naar de Israëlische stem zou hebben geluisterd zou er niets zijn veranderd en b.v. Jeruzalem niet herenigd en de Westbank in handen van Jordanië gebleven.. Deze oorlog eindigde na 6 dagen, op 10 juni 1967. Israël kreeg verdedigbare grenzen en kon tevens gebruik maken van haar havens. De.duidelijke Israëlische wens om vrede te sluiten, werd vlug de kop ingedrukt. In augustus 1967 vond in Khartoem (Sudan) een conferentie plaats van Arabische landen. Het werd een 3x NEE conferentie:

• NEE tegen vrede met Israël
• NEE tegen erkenning van de Joodse staat Israël
• NEE tegen onderhandelingen met Israël

Aba Eban, toendertijd ambassadeur voor Israël bij de V.N. zei toendertijd: "dit is de eerste oorlog waarbij de winnaar vrede zoekt en de verliezer onvoorwaardelijke overgave eist."

Resolutie 242 is steeds verkeerd uitgelegd. Volgens de Palestijnen houdt deze resolutie een onvoorwaardelijke terugtrekking in op de grenzen van 4 juni 1967 om daarna tot vredesbesprekingen te komen. Volgens de samenstellers is deze resolutie een uitgebalanceerde regel volgens welke vrede in het M.O. kan worden opgebouwd. Nogmaals herhaald, het gaat om: "gebieden en niet om de gebieden". Het spreekt over "veilige grenzen". Toenmalig ambassadeur van Engeland, lord Caradon, merkte later op: "het zou onjuist geweest zijn terug te trekken op de grenzen van 4 juni 1967 want die posities waren ongewenst en de grenzen kunstmatig.". Beide partijen waren betrokken bij deze door de V.N. geaccepteerde en geformuleerde regels. Het ging om de volgende punten:

• een rechtvaardige en duurzame vrede
• beide partijen dienen een veilig leven te hebben
  
• na acceptatie van een overeenkomst, worden geen verdere eisen meer gesteld
  
• beide partijen respecteren elkanders souvereiniteit, integriteit, politieke onafhankelijkheid
• garantie van politieke onafhankelijkheid o.a. door gedemilitariseerde zones
• vrijheid van zeevaart op internationale waterwegen

Dus Israël trekt zich niet terug op overeen te komen grenzen als het schieten door blijft gaan en geen vrede wordt gesloten.

In juli 2000 werd, toen Arafat in Camp David Barak en Clinton voor Jan Joker heeft laten zitten, de Intifada al voorbereid. De Palestijnen trachten aan te geven dat het een spontane actie was tegen de bezetter en hebben Sharon als oorzaak angewezen. Steeds weer heeft Arafat en zijn directe omgeving gesproken over de consequentie van de bezetting. Maar herhaling van leugens creeert geen waarheid. Arafat en adviseurs hebben steeds gedacht dat de internationale druk en de terreur Israël zou dwingen om eenzijdig alles op te geven. Maar dit bleek voor hem een teleurstelling oftewel een misrekening. Daarbij kan worden toegevoegd dat een Israëlische "bezetting" het doden van burgers en kinderen door Arafat en zijn diverse groepen nooit en te nimmer rechtvaardigt.

De aanwezigheid van Israël in Judea, Samaria en Gaza was niet het motief om terreur te ontwikkelen. De haat t.a.v. Israël en de opruiing door Palestijnse en religieuze leiders kan men als motief aangeven. Palestijnse c.q. Arabische terreur was er immers al voordat Israël de genoemde gebieden bezette maar ook al lang voordat Israël als onafhankelijke staat door de wereld werd ge-accepteerd. De claim dat de bezetting de reden van de terreur is geweest, kan men ook naar het land van de fabelen verwijzen. De PLO, in 1964 opgericht, dus 3 jaar voor de 6-daagse oorlog, heeft alleen maar de terreur aangewakkerd en trachten goed te praten.

De geschiedenis van de afgelopen decennia toont duidelijk aan dat, iedere keer als er sprake was van het komen tot een akkoord om vrede te sluiten, het terrorisme harder toe sloeg. In juli 2000 toen de Amerikanen gastheer waren tijdens een vredesconnferentie, bood Israël meer aan dan eigenlijk militair geoorloofd was. Arafat weigert een compromis te aanvaarden en kwam ook niet met tegen-voorstellen. Een Fatach-lid van de PLO merkte toen op dat zijn organisatie zich moest voorbereiden op een confrontatie. De directeur generaal van het P.A.departement van informatie verklaarde dat alleen met bloed iets kon worden bereikt. "De kracht van de Intifada is ons belangrijke wapen".

De voorstellen, met veel tromgeroffel door Beilin en Rabbo aangekondigd, zijn niet zo nieuw en spectaculair. Hun verhaal begint eigenlijk bij het einde van een te sluiten akkoord. Ik meen dat er eerst een begin, een basis moet worden gevonden

Daarom blijft ook de vraag "waarom heeft Arafat de vergaande voorstellen van Barak afgewezen" actueel. Barak bood in eerste instantie immers 90% van het betwiste gebied aan en het grootste deel van Oost Jeruzalem. Clinton, die de overeenkomst uit zijn handen zag glippen, maakte er 95% van inclusief Oost Jeruzalem en de Tempelberg. Barak zei: JA. De Palestijnse Autoriteit (lees Arafat) zei: NEE. Als reactie bood Barak 97% van het gebied aan. Ook daar, zoals bekend, werd negatief op gereageerd.

Arafat zei NEE omdat hij 100% wil hebben. Tegelijkertijd mag worden gezegd dat hij voor 3% van het land zijn volk behoorlijk liet en laat lijden. Men zou ook mogen concluderen dat de PA de Intifada is begonnen om aan te tonen dat zij het slachtoffer is van de bezetting, Daarmee wilde zij haar imago verbeteren en Israël dwingen om zich eenzijdig terug te trekken. De beslissing om de opstand (Intifada) te creeren betekende tegelijkertijd het afbreken van de in 1993 gesloten overeenkomst.

De principe akkoorden (1993) werden door Arafat duidelijk weergegeven in zijn brief van 9 September 1993 aan wijlen 1e minister Yizchak Rabin.

• Terreur en geweld wordt afgekeurd en door onderhandelingen moet worden gezocht naar een vredige oplossing.
• Het recht van de staat Israël om in vrede en veiligheid te leven wordt erkend.
• De resoluties 242 en 339 zullen worden gerespecteerd.
• De overeenkomst wordt beschouwd als een historisch moment.
• Het Palestijnse statuut t.a.v. het bestaansrecht van Israël wordt ge-annuleerd.

Laat mij toch nog even naar het verleden gaan en het beeld nog duidelijker schetsen. In november 1947 accepteerden de Joden het verdeelplan dat door de V.N. was opgesteld. Dit was 10% van de oppervlakte welke in 1922 door de Volkerenbond was toegewezen. Het plan van de V.N. was zonder Jeruzalem en zonder de Tempelberg. Toch accepteerde Ben Gurion dit minimale stuk land. Zijn belangrijkste motief was het creeren van een eigen tehuis voor al diegenen, die onmenselijk veel hadden geleden door de oorlog. En tegelijkertijd zijn practische uitspraak: beter iets dan niets. In die periode woonden er ongeveer 800.000 Joden in Israël en werden er in de 3 daar op volgende jaren 687.000 opgevangen. De Palestijnse Arabieren en de Arabische landen accepteerden het plan van de V.N. niet en namen de zogenaamde vluchtelingen ook niet op maar creerden bewust het bekende VLUCHTELINGEN-PROBLEEM.

Volgens diverse gegevens bleken in het jaar 2000 83% van de Palestijnen de voorstellen van Barak te verwerpen. In het jaar 2003 meent 85% van dezelfde groep dat de rechten van de Palestijnen pas kunnen worden gerealiseerd als Israël van de kaart is geveegd.

Al deze jaren heeft Arafat nagelaten ook maar iets van zijn toezeggingen na te komenn. Iedere keer weer, vanaf het begin van de oprichting van de staat, realiseerde Israël zich dat het de buren niet alleen diende te respecteren maar ook te helpen. Betrouwbaarheid blijkt een woord te zijn dat niet in het Arabisch bestaat. Daarom zal de Israëlische regering voorzichtig moeten zijn met het doen van concessies en oppassen met eenzijdige beslissingen.

Gezien de genoemde cijfers kan men zich afvragen of er een oplossing te vinden is door land af te staan. Zoals bekend is er de laatste periode gesproken over: land voor vrede !!! De vraag blijft verder: is het mogelijk om met een autoriteit o.l.v. een man als Arafat een regeling te treffen. Een regeling, die welvaart moet geven voor beide partijen. Ook een regeling, die het Palestijnse volk. bevrijden zal van het juk van een dictatoriaal regime, waardoor dit deel van het Midden Oosten zich in vrede kan en mag ontwikkelen.

Door Harry Nihom, Coördinator Stichting Chai - Melach Ha'aretz