De band tussen het Joodse Volk en de Stad Jeruzalem is
één van de best gedocumenteerde feiten in de
wereldgeschiedenis. In Joodse traditionele bronnen wordt
het woord ‘Jeruzalem meer dan 600 maal genoemd, in
het Nieuwe Testament tenminste 140 maal, maar nooit in de
Koran. Er staat in de Koran (17:7) een verwijzing naar de
verwoesting van de Eerste en de Tweede Tempel, die in
Jeruzalem stonden. In de Koran (34:10-13) is er ook een
verwijzing naar Koning David en naar zijn zoon Salomo,
die de Eerste Tempel in Jeruzalem bouwde. Maar de Koran,
die ongeveer 1400 jaar oud is, noemt het woord
‘Jeruzalem’ niet expliciet. Dit is wel
opmerkelijk als we bedenken dat het woord
‘Jeruzalem’ al zo’n 2000 jaar voor de
geboorte van de Islam bestond.
Jeruzalem is ongeveer 3300 jaar geleden gesticht door
Koning David op de voormalige stad van de Jebusieten
Jebus. Hij gaf die stad een nieuwe naam en een Joods
karakter. Jeruzalem is sindsdien èn de politieke èn de
geestelijke hoofdstad van het Joodse volk geweest. Het
laatste, de geestelijke hoofdstad, zonder enige
onderbreking in goede en in slechte tijden tot op de dag
van heden.
Gedurende de afgelopen 3300 jaar is Jeruzalem nooit de
hoofdstad geweest van enig ander volk. Ook niet van de
Arabieren en de Moslims. Dit is een opmerkelijk feit, als
we in aanmerking nemen dat de stad door zo veel
verschillende volken is veroverd.
2. Citaten van enkele beroemde mensen over
de band van het Joodse volk met Jeruzalem:
“Voor een Moslim” merkte de Britse schrijver
Christopher Sykes op, “ is er een diepgaand verschil
tussen Jeruzalem en Mekka of Medina. De laatste twee
steden zijn heilige plaatsen met heiligdommen”.
“Met uitzondering van de Rotskoepel”, merkte
hij op, “heeft Jeruzalem geen enkele belangrijke
betekenis voor de Islam”. (De Rotskoepel is gebouwd
op de overblijfsels van de Eerste en de Tweede Joodse
Tempels).
Sir Winston Churchill, voormalig premier van Engeland,
tot de diplomaat Evelyn Shuckburgh in 1955: “U zou
Jeruzalem in Joods bezit moeten geven; zij waren het die
het beroemd hebben gemaakt.”
Sari Nusseibah, de vertegenwoordiger van de P.A.
(Palestijnse Autoriteit) in Jeruzalem: “Ik zou blind
zijn als ik de Joodse band met Jeruzalem zou
ontkennen”.
Bron: Bard, Mitchell G.: ‘Myths
and Facts: A Guide to the Arab-Israëli Conflict’, American
Israëli Cooperative Enterprise Inc. 2002.
3. Enige historische bronnen over de Joodse
aanwezigheid in Jeruzalem van 705 tot 1967
705. “Vanaf de tijd van Kalief
Abd-el-Malik (d.705) en daarna waren er Joden onder
degenen die de muren van de Rotskoepel bewaakten. Als
tegenprestatie kregen zij vrijstelling van de belasting
die aan alle niet-Moslims was opgelegd. De Joden waren
tewerk gesteld bij het schoonmaken van het gebied van de
Haram van afval”. Mujir al-din in zijn
‘Geschiedenis van Jeruzalem en Hebron’.
863. “Dit is het veronderstelde
jaar van de verhuizing van Yeshivat Eretz Israël van
Tiberias naar Jeruzalem, waar het de centrale religieuze
autoriteit voor de hele streek werd. De laatste van de
Ga’ons (Wijzen) van Jeruzalem was Evyatar Ben
Eliyahu Hacohen (1112)”. Nathan Schur in
‘Geschiedenis van Jeruzalem’.
1167. “Tweehonderd van die Joden
wonen in een hoek van de stad, onder de
Davidstoren”. Benjamin van Tudela in zijn beroemde
‘Reizen’.
1395. “De Joden in de Heilige Stad
wonen in hun eigen speciale woonwijken”. Reiziger
Ogier D’Anglure in ‘Le Saint Voyage de
Jerusalem’.
1499. “Onder de zeer vele Joden in
Jeruzalem trof ik er een aantal aan uit Lombardije, drie
uit Duitsland en twee monniken die tot het Joodse geloof
waren overgegaan”. Arnold von Harff’s
reisverhaal: ‘Die Pilgerfahrt 1’.
1546/47. “Veel Joden wonen in
Jeruzalem en er is een speciale Jodenstraat”. Ulrich
Prefat van Slovinië in zijn kroniek.
1611. “ En in dit Land wonen zij
(de Joden) als vreemdelingen…..blootgesteld aan
onderdrukking en ontbering, worden zij veracht en
geslagen, hetgeen zij met een ongelooflijk geduld dragen.
Ondanks dit alles heb ik geen Jood gezien met een boos
gezicht”. George Sands, zoon van de Aartsbisschop
van York in ‘Reizen’.
1751. “Elk jaar komen er zo’n
4.000 personen en evenzoveel Joden, die uit alle hoeken
van de wereld komen”. De Zweedse reiziger Haselquist
in ‘Voyages and Travels in the Levant’.
1860. In dit jaar is de eerste Joodse
Wijk buiten de muren van Jeruzalem gebouwd.
1889. “Dertigduizend van de 40.000
inwoners van Jeruzalem zijn Joden…momenteel komen de
Joden bij honderden hierheen”. De Pittsburgh
Dispatch, 15 Juli 1889.
1925. De Hebreeuwse Universiteit op Berg
Scopus wordt geopend.
1967. De Arabieren worden in hun nieuwe
oorlog tegen Israël ( De Zesdaagse Oorlog) verslagen.
Jeruzalem wordt verenigd. De Tempelberg en de Westelijke
Muur bevrijd.
Bron: Eliyahu Tal. ‘Whose
Jerusalem’. Iternational Forum for a united Jerusalem. Tel
Aviv, 1944.
4. Israël’s respect voor de plaatsen
van eredienst van alle religies
Met uitzondering van de periode 1948-1967
is Jeruzalem nooit een gedeelde stad geweest. Onder leiding van
Glubb Pasha, een Engelsman die in werkelijkheid John Bagot
heette, heeft het Jordaans Arabisch Legioen in 1948 het
oostelijke deel van Jeruzalem ingenomen. Zij hielden het gebied,
dat nu bekend staat als Oost-Jeruzalem, inclusief de ommuurde
Oude Stad, onder controle tot 1967. De Jordaniërs verdreven alle
Joden uit het gebied en maakten de Oude Stad van Jeruzalem
‘judenrein’. Onder hun bewind is het volgende gebeurd:
58 Synagogen in de oude Joodse Wijk, waarvan er een paar
eeuwen oud waren, zijn verwoest en ontheiligd. De
Jordaniërs hebben sommige synagogen in stallen en
kippenhokken veranderd.
Het Jordaanse Arabische Legioen verontreinigde de
2500-jaar-oude Joodse begraafplaats op de vlakbij gelegen
Olijfberg. Dwars door de oude begraafplaats werd een weg
aangelegd om het Intercontinental Hotel met een autoweg
te verbinden. Zij gebruikten daarbij de grafstenen van
heilige rabbijnen als plaveisel of latrine.
Ondanks een artikel in de Wapenstilstandsovereenkomst van
1949 tussen Israël en Jordanië, waarbij het Joden was
toegestaan om hun heilige plaatsen te bezoeken, verboden
de Jordaniërs de Joden de Westelijke Muur (Klaagmuur) of
de oude Joodse begraafplaats op de Olijfberg te bezoeken.
De Hebreeuwse Universiteit op de Berg Scopus en het
Hadassah Ziekenhuis waren afgesneden van Israël en de
gebouwen werden verwaarloosd.
Ondanks de trieste lijst van gebrek aan respect voor
gewijde Joodse heilige plaatsen, heeft de V.N. geen
enkele resolutie aangenomen waarin dit werd veroordeeld.
Vergelijk dit met de lange lijst van V.N. resoluties
tegen Israël. In tegenstelling hiermee is de omgang van
Israël met alle heilige plaatsen in Jeruzalem en
omgeving voorbeeldig te noemen. Voormalig president Jimmy
Carter heeft gezegd dat Israël ‘zonder
twijfel’ een veel beter werk heeft geleverd dan
Jordanië bij het veilig stellen van de toegang tot de
heilige plaatsen van de Stad.
5. De bevolking van Jeruzalem
Velen zijn zich niet bewust van het feit
dat sinds omstreeks 1840 de Joden de meerderheid van de bevolking
van Jeruzalem hebben gevormd.
Jaar
Joden
Moslims
Christenen
Totaal
1844
7.120
5.000
3.390
15.510
1876
12.000
7.560
5.470
25.030
1896
28.112
8.560
8.748
45.420
1922
33.971
13.411
4.699
52.081
1931
51.222
19.894
19.335
90.541
1948
100.000
40.000
25.000
165.000
1967
195.700
54.963
12.646
263.309
1987
340.000
121.000
14.000
475.000
1990
378.200
131.800
14.400
524.400
2000
530.400
204.100
14.700
758.300
Bron: Bard,Mitchell G., ‘Myths
and Facts: A Guide to the Arab-Israëli Conflict’ , American
Israëli Cooperative Enterprise Inc. 2002.
6. Conclusie:
De aanspraken van het Joodse volk op
Jeruzalem als hun Eeuwige Stad hebben een stevig fundament en
zijn zeer sterk. Geen volk heeft zulke sterke ‘claims’
als het Joodse volk. De Joodse aanspraak is de langste en
ononderbroken ‘claim’. Jeruzalem is het ene, ongedeelde
en enige geestelijke centrum van het judaïsme. In heel haar
lange geschiedenis is Jeruzalem de hoofdstad van slechts één
volk geweest, het Joodse volk. De laatste 160 jaar vormden Joden
de meerderheid van de bevolking van Jeruzalem. En, wat zeer
belangrijk is voor de internationale gemeenschap, Israël heeft
verreweg de beste prestatie geleverd in het beschermen van de
heilige plaatsen van elk godsdienst. In Jeruzalem worden de
heilige plaatsen van alle religies met respect behandeld.
Jeruzalem is de logische hoofdstad van de Staat Israël en alle
mensen die voor de waarheid staan en ter goeder trouw zijn,
zouden deze feiten moeten erkennen.
Bronnen:
Bard, Michell G., ‘Myths and Facts: A Guide to the
Arab-Israël Conflict’, American Israëli
Cooperative Enterprise Inc., 2002.
Ben Gad, Yitschak, ‘Politics, Lies and
Videotape’, Shapolski Publishers, Inc. New York,
1991.
Cohen, Saul B., ‘Jerusalem: Bridging the Four
Walls’, Herzyl Press, News York, 1977.
Gilbert, Martin: ‘Jerusalem in the Twentieth
Century’, Chatto and Windus Ltd., London, 1996.
Tal, Eliyahu: ‘Whose Jerusalem’, International
Forum for a United Jerusalem’, Tel Aviv, 1994.
