Het is ambitie, geen wanhoop

Het begrijpen van de verering van de dood door de Palestijnse Zelfmoordaanslagplegers

PMW, 29 januari 2004

Door Itamar Marcus en Barbara Crook

"Ik wilde altijd al de eerste vrouw zijn die haar leven opofferde voor Allah. Mijn vreugde zal volmaakt zijn als stukken van mijn lichaam in alle richtingen vliegen."

Dit zijn de woorden van de vrouwelijke zelfmoord terrorist, Reem Reyashi, op video opgenomen vlak voor zij vier Israëliërs en zichzelf twee weken geleden in Gaza doodde. Het verbazingwekkende aan deze afschuwwekkende verklaring is dat zij een positieve waarde geeft aan het uiteengereten worden en de dood, los van haar doel om anderen te doden. Zij werd gedreven door haar ambitie om te bereiken wat de Palestijnen „shahada,” noemen, de dood voor Allah. Zij had twee onderscheiden doelen: doden en gedood worden. Deze zelfstandige oogmerken, beiden positief in haar ogen, waren hogere doelen dan haar verplichtingen tegenover en haar band met haar twee kinderen. Deze ambitie om te sterven, die in tegenstelling is met het menselijk instinct om te overleven, hoort bij het hart van de zelfmoordterrorisme ijver. Alleen als dit onderdeel van de verering van de dood herkend wordt als een basisonderdeel van het Palestijnse geloof, zal het mogelijk zijn om de uitdagingen waar Israël en de wereld voor staan vanuit de zelfmoordterreur te begrijpen.

De Palestijnse samenleving propageert het religieuze besef dat hun godheid verlangt naar hun doden. Let op de woorden van een populaire muziekvideo gericht op kinderen, honderden keren uitgezonden door de PA TV, die de aarde afschildert als dorstend naar het bloed van kinderen: „Hoe zoet is de geur van de shahids, hoe zoet is de reuk van de aarde als haar dorst wordt gelest door de stroom van bloed die uit het jeugdige lichaam stroomt.”

Deze overtuiging dat de godheid dorst naar of verlangt naar de menselijke dood al een bijdrage en offer heft zijn wortels in oude geloofsveronderstellingen. De Bijbel citeert oude culturen van het land Israël: „Hun zonen en hun dochters offeren zij aan hun goden” [Deut: 12]. Zelfs de Israëlieten werden erdoor aangetrokken: „En zij bouwden altaren om hun zonen en dochters te geven aan Moloch wat God niet geboden had noch deze afwijking had overwogen. [Jeremia 32].” Nog even recent als 500 jaar geleden laten Zuid Amerikaanse stammen kinderen achter om te sterven op de bergtoppen als geschenken voor hun goden. De overeenkomst van deze cultussen die bewegen tot mensenoffers was het geloof dat de godheid de dood van onschuldigen verlangde.

Dit is exact het geloof dat de leiders van de Palestijnse samenleving hun mensen inprenten. Bovendien zijn de Palestijnen op de PA TV onderwezen door hun religieuze leiders dat zij geboren zijn met het bijzondere oogmerk om te sterven voor Allah: „De gelovige werd geschapen om zijn Heer te kennen en de Islam te ondersteunen door een shahid te zijn, of de intentie te hebben een shahid te worden. Als de moslim niet verlangt naar de shahada, zal hij sterven als in de Jahiliya [voor-Islamitisch geloof]. Als wij het waarlijk vragen aan Allah, zal Hij ons beloningen geven zelfs als we in bed sterven.”

Deze boodschap is van buitengewone betekenis. De moslim is geboren om de juiste dood te sterven overeenkomstig de Palestijnse Islam. De dood hoeft als beëindiging van het leven niet voorkomen te worden, maar kan omgezet worden in de ultieme prestatie, onder de voorwaarde dat het voor de godheid is. Zij die deze dood bereiken worden beloningen beloofd dor de religieuze leiders op de PA TV: „Al zijn zonden zijn vergeven vanaf de eerste stroom bloed; hij is ontslag van de pijnen van het graf (oordeel)… hij trouwt 72 donkerogige [maagden of paradijsmeisjes]… op zijn hoofd is een erekroon geplaatst, één steen daarvan is meer waard dan alles wat er in de wereld is.”

ZELFS KINDEREN worden niet gespaard voor de indoctrinatie dat de godheid hun dood wil. Een sprekend voorbeeld is het verhaal van de 14 jarige Faras Ouda, een jongen die tot held verheven is door de Palestijnse leiders.

Yasser Arafat kiest geregeld Ouda uit als een voorbeeld voor kinderen, door kinderen op de tv aan te spreken als: „kameraden, vrienden, broeders en zusters van Faras Ouda,” en door op een ander moment hen te vertellen: „Deze generatie wordt vertegenwoordigd door jullie collega, de held Shahid, Faras Ouda!” En nog een andere keer zei hij: „Wij brengen een groet aan de geest van onze held Shahid Faras Ouda, Faras Ouda, Faras Ouda!”

Wat was Faras Ouda’s grootste goede eigenschap dat Arafat hem verhief tot een oervoorbeeld? Het doel in het leven van de jongen was om te sterven voor de godheid, zoals geschreven staat in de PA krant Al-Hayat Al Jadida: „Op de dag van zijn dood verliet Faras Ouda zijn huis met een slingerschot, nadat hij voor zichzelf een krans gemaakt had, behangen met foto’s van hemzelf en erop geschreven had ‘de dappere Shahid Faras Ouda.’”

Faras Ouda wilde sterven voor de godheid, bereikte dit en werd zo de held van Arafat.

Palestijnse moeders hebben geleerd om naar de dood voor Allah voor hun kinderen te verlangen. Een moeder legde onlangs uit op de PA TV waarom zij vreugde vertoonde toen ze hoorde van de dood van haar zoon: „Een moeder maakt vreugdegeluiden omdat zij wil dat hij shahada bereikt. Hij werd een shahid voor Allah Almachtig. Ik wilde het beste voor hem, dit is het beste voor mijn zoon: Shaadi.”

De ideologie van de Palestijnse Authoriteit keurt de waarde van het leven, dat andere samenlevingen als het hoogst houden, af. Zoals wordt uitgedrukt door een vooraan-staande historicus, professor Issam Sissalem, in een lezing voor de PA TV: „Wij zijn niet bang om te sterven en houden niet van het leven.”

Zoals hun volwassen voorbeelden, hebben Palestijnse kinderen geleerd om het sterven voor de godheid te zien als een doel in hun leven. In een ijzingwekkend interview op de PA TV, leggen twee 11-jarige meisjes vrolijk en welsprekend uit wat zij en hun jonge vrienden verlangen:

Walla: „Shahada is heel, heel mooi. Iedereen verlangt naar shahada. Wat kan er nu beter zijn dan naar het paradijs te gaan?”
Gastheer: „Wat is beter, vrede en volledige rechten voor het Palestijnse volk of shahada?”
Walla: „Shahada”.
Yussra: „Natuurlijk is shahada zoet. Wij willen deze wereld niet, wij willen het hiernamaals. Wij profiteren niet van dit leven, maar van het hiernamaals…. Ieder Palestijns kind van pakweg 12 jaar, zegt: ?O Heer, ik wil een shahid worden!’”

Openbare meningspeilingen tonen aan dat Yussra en Walla een overwldigende meerder-heid vormen van Palestijnse kinderen die dit geloof omarmen. Volgens drie verschillende onderzoeken verlangt 70 tot 80 procent van de Palestijnse kinderen naar de shahada.

In de antieke wereld was er een wijdverbreid geloof, dat de godhead wilde dat mensen stierven als de uiterste vorm van verering. Mensen gaven hun kinderen aan de godheden Moloch en Baäl. Dit oude geloof is nu teruggekeerd om de wereld lastig te vallen.

De wereld heeft verondersteld dat de Palestijnse zelfmoordterrorist geconfronteerd werd met een dilemma om te moeten kiezen tussen de „waarde” van het vermoorden van Joden en de waarde van het leven. Duidelijk, dit is onjuist.

Het doden van Joden is één „waarde”. De dood voor de godheid is zelf een waarde, inderdaad, een waarde groter dan het leven. Het zoeken van de shahada is geen wanhoop, maar een ambitie. Zoals de moeder haar vreugde uitdrukte na de dood van har zoon: „Ik wilde het beste voor hem.”

Itamar Marcus is direkteur van Palestinian Media Watch. Barbara Crook, een schrijfster en universitair docent uit Ottawa, Canada, is PMW's Noord Amerikaanse vertegenwoordigster.

Met toestemming overgenomen van Palestinian Media Watch