Verzetsbeweging of terreurcommando?

15 juli 2004 - De bij voortduring in de media gebruikte uitdrukking 'verzetsbeweging' om de Palestijnse terreurcommando's aan te duiden, is erg bezijden de waarheid geeft een totaal verkeerde indruk geeft van de situatie in het Midden-Oosten.

De verklaring en legitimering van de verschillende, zelfs wereldwijd opererende, Arabisch/Palestijnse terreurbewegingen, als verzetsbewegingen tegen Israël’s 'bezetting' vanaf 1967, ontbeert dan ook elke onderbouwing.

Vaak wordt beweerd dat 'het verzet' van deze Palestijns terreurorganisaties een gerechtvaardige reactie is op de Israëlische verovering van Palestijnse gebieden in 1967.

Om de onjuistheid van die bewering aan te tonen is het nuttig om kennis te nemen van de volgende feiten: 

1. In 1959 (!) werd El Fatah opgericht. 

2. De PLO werd in mei 1964 in Cairo opgericht door de Arabische Liga. 

3. El Fatah voerde in 1965- 1967 122 terreuracties in Israël uit. 

4. Aan de vooravond van de 3e Israëlisch-Arabische oorlog, legde Shukeiry, voorzitter van de PLO, de gevolgen van een Arabische overwinning voor de Israëli’s uit aan de pers: “Degenen die overleven, zullen blijven in Palestina. Ik schat dat geen van hen zal overleven.”

Het interessante aan deze, voor velen wellicht nieuwe, feiten, wordt zichtbaar wanneer men de implicaties ervan beseft: Palestijnse terreur als logische reactie op Israëlisch bestuur betekent dat Palestijnse 'verzet' na 1967 is ontstaan. Bovendien is dergelijke 'verzet' niet tegen Joden maar tegen Israël en haar staatsburgers gericht.

Helaas, vanaf het begin van de Joodse immigratie naar Palestina (1882) zijn Joden slachtoffer geweest van Arabische terreur. De eerste berichten hierover dateren al uit 1885, toen er nog geen sprake was van een machtig Israëlisch leger maar slechts 12 Joodse nederzettingen met in totaal 2000 bewoners.

Nog een voorbeeld. 1929 is berucht vanwege Arabische bloeddorst. In augustus werden: 17 Joden (Jeruzalem), 60 Joden (Hebron), 23 Joden (in en om Safad) tezamen: 133 Joden vermoord, 339 gewond.

Van 1936-1939 namen, onder leiding van de met Hitler bevriende antisemiet Hajj Amin al-Hoesseini, oom van Abd al-Rahman al-Koed al-Hoesseini (= Yasser Arafat), 10.000-20.000 Arabieren deel aan terreur tegen Joden en Britten. In mei 1936 ontploften 41 bommen in Jaffa en 35 bommen in Haifa. Alléén al in 1938 werden 255 Joden door Arabieren vermoord. Iets onschuldiger: 200.000 door Joden geplante bomen werden tussen 1936-1939 door Arabieren verwoest.

Op 29 november 1947 aanvaardde een twee-derde (!) meerderheid van de VN het delingsplan van Palestina. Een dag later verhevigde Arabische terreur tegen Joden in Palestina.

Na het vertrek van de laatste Britse troepen uit Palestina (14 mei 1948), verklaarde Israël zichzelf onafhankelijk. Diezelfde avond brak officieel oorlog uit tussen Israël en de Arabische buren. De toon voor deze oorlog werd gezet door de voorzitter van de Arabische Liga, Azzam Pasha: “Het zal een oorlog zijn van uitroeiing en van reusachtige slachting, waarover gesproken zal worden zoals over de Mongoolse bloedbaden en de kruistochten.” Onder dit motto viel het Arabische leger (Arab Liberation Army) Israël binnen.

Volgens sommigen is het zaak om leugens vooral zo vaak mogelijk te verkondigen: de toehoorders gaan ze vanzelf geloven. Journalistiek heeft een ander taak. Gedegen historische kennis, die verder gaat dan waar de gemiddelde journaalkijker over beschikt, is hiervoor onontbeerlijk.

Bewerking van een ingezonden brief van S. de Leeuw aan de redactie van het NOS Journaal.