Op Visexpeditie

Tijdens zijn laatste bezoek aan Rusland werd Michael Utterback vergezeld door Ron Campbell, de nieuwe Strategisch Ontwikkelingscoördinator van de afdeling Aliyah. God had hem al eerder geroepen voor dit werk, maar dit was Rons eerste reis naar het ‘land van het noorden’ en hij was er erg enthousiast over. Hierna vindt u enkele indrukken van zijn ‘visexpeditie’ in Rusland en de bevroren achterlanden van Siberië.

Een markt in Siberië

Mijn adem bevroor in de lucht terwijl ik over de vismarkt in het kleine dorpje liep. Ik was ervoor gewaarschuwd dat het koud zou zijn. De stoom en de rook stegen op van de fornuizen en dreven door de frisse morgenlucht, een mysterieuze atmosfeer verspreidend over het oeroude meer van Baikal. Ik vroeg mij af welk mens, die goed bij zijn verstand is, op een winterse visexpeditie naar Siberië zou gaan, terwijl ik mijzelf warmde aan de vuren onder de kookpotten. Ja, ik was gekomen voor een ‘visexpeditie’ naar Siberië, maar niet om in de vrieskou een net in de diepten van het meer van Baikal te werpen. Ook zouden de ‘vissers’ die ik kwam helpen met hun vangst, deze vangst niet koken en opeten. Ik was gekomen om samen met de ‘vissers’ van Siberië te gaan vissen op het moment dat ze het net gingen binnenhalen om Joden terug te brengen naar Israël. Kent u de tekst in Jeremia 16: 15, 16 waar staat dat “Zo waar de Heer leeft, die de Israëlieten heeft doen optrekken uit het Noorderland en uit alle landen waarheen Hij hen verdreven had …Zie Ik ontbiedt vele vissers …”

Normaal gesproken zijn deze ‘vissers’ mannen, maar toen ik binnenliep in een gebedsruimte in Irkoetsk ontdekte ik, dat de meeste van hen vrouwen waren. Mijn nieuwe vrienden varieerden in leeftijd van 23 tot 63 jaar. Deze Russische gelovigen zullen nooit te vinden zijn op grote internationale conferenties, maar in mijn ogen zijn zij de ware generaals.

We waren al voor zonsopgang (die maar nooit schijnt te komen in Siberië) onderweg en de ‘vissers’ maakten de voedselpakketten klaar die we die dag zouden afleveren bij de families. We zijn op weg gegaan na een lange tijd van voorbede voor de mensen die we zouden bezoeken. We reisden van dorp tot dorp en ontmoetten beminnelijke Joodse mensen, die we konden bemoedigen en helpen met hun reis naar “huis”. Ik zou u graag mijn ervaringen willen overbrengen; de omstandigheden waren koud, hard en guur, maar ondanks dat waren de Joodse mensen ’warm’ en openden hun harten en huizen voor ons.

Het spelen van Joodse liederen

U kunt zich voorstellen hoe ik mij voelde, een Christen in een Joods huis in Siberië, pratend over Israël en Gods eeuwige verbond met hen. Wat een voorrecht! Samen met u zijn we bezig met de vervulling van bijbelse profetie: De terugkeer naar ‘huis’ van Gods volk uit het Noorderland.

Een speciale ervaring tijdens de visexpeditie houdt me nu nog steeds bezig. We waren in een huis in een klein dorpje buiten Irkoetsk, niet ver van de grens met Mongolië. We sloten samen met een Joodse familie de sabbat af met een heerlijke maaltijd en iemand van ons team ging op de piano Joodse liederen spelen- in het Russisch natuurlijk. Terwijl we begonnen met het zingen van het HaTikvah (Israëlische volkslied), keek ik naar de gezichten van deze dierbare ’familie’ en zag dat de tranen over de wangen van de moeder stroomden. Toen het zingen beëindigd was, vertelde ze dat ze wel bekend was met de woorden van HaTikvah, maar dat ze de melodie nog nooit eerder had gehoord. Denkt u zich eens in! Zeer binnenkort zal door onze samenwerking deze familie dit lied opnieuw zingen op muziek, maar dan in Israël en als terugkerende zonen en dochters van Sion!

Ik dank u voor uw samenwerking met ons in dit grootse werk en spreek daarbij namens deze familie, de ‘vissers’ en de tientallen Joodse mensen die ik heb ontmoet tijdens deze expeditie.