Hulp krijgt een gezicht

"Alles wat we aanraken - de muren, de deuren - we voelen de warmte…."

Leningrad 1987. Rima Ekster heeft net haar 6o^e verjaardag gevierd en staat op het punt met pensioen te gaan na een lange loopbaan in het onderwijs. Ze heeft geen kinderen en net als haar echtgenoot, ziet ze er tegenop haar leven te eindigen in een verzorgingshuis in de Sovjet Unie. "De mensen gaan er niet naar toe om te leven, maar om te sterven," legt ze uit. "Ze wachten er gewoon tot de deur van het leven dicht gaat."

Maar haar man krijgt een droom. Hij is arts en gespecialiseerd in ouderenzorg. Hij wil samen met Rima, woonzorg gemeenschappen oprichten voor mensen die niet langer voor zichzelf kunnen zorgen. Samen hebben ze vrienden gemobiliseerd die ook in de 'sociaal-medische' zorg werken zoals artsen, leraars en psychologen om zo een begin maken met de uitvoering van hun droom.

"We hebben artikelen in kranten geplaatst" zegt Rima om overal een gesprek op gang te krijgen. Ook hebben we geprobeerd, maar helaas te vergeefs, de regering te overtuigen om ons te helpen.'' Helaas overleed de man van Rima binnen een jaar aan een plotselinge hartaanval. Deze nieuwe ideeën waren toen nog nauwelijks van de grond gekomen. Het leek Rima toe dat de droom die ze hadden nu met het overlijden van haar man ook was gestorven. Maar twee jaar later, toen de enige familieleden, die ze nog had, naar Israël waren vertrokken, kwam Rima tot de conclusie dat ze er ook naar Israël moest. “Het einde van de droom”, verzuchtte ze met een glimlach.

Op een heldere winterse dag eind 2003, zittend in de woonkamer van Beit Nechama, Rima’s huis van troost in Jeruzalem, bewijzen de tevreden gezichten van 12 Russische bewoners iets heel anders. Dit tehuis is één van de zes soortgelijke gemeenschapshuizen, die Rima in Jeruzalem gedurende de afgelopen tien jaar heeft gerealiseerd. Hierdoor vinden meer dan in totaal honderd ouderen, velen uit haar geboorteplaats St. Petersburg, in deze tehuizen een betaalbare verzorgde levensavond.

Hoe was dat mogelijk? Een gift van $45.000 van de ICAJ heeft haar in 1992 geholpen het eerste tehuis te stichten in French Hill in Jeruzalem. De afgelopen jaren hebben christenen in vooral Engeland en Finland veel van het werk van Rima financieel gesteund. Veel deuren werden voor haar geopend. Rima, nu een kwieke 76 jarige, praat over een andere deur, een deur in de hal, die kort geleden werd opgeknapt door een energieke Amerikaanse groep werklieden van de Church of God uit Tennessee (VS). Het vrijwilligers team was één van de vele teams die werden georganiseerd door het Immigranten Hulp Centrum (onderdeel van de ICAJ) te Jeruzalem.

We vroegen aan een bewoonster Sima Taubin of ze zich de mannen en vrouwen uit Tennessee nog kon herinneren. Een glimlach kwam op haar gezicht dwars door de rimpels van 70 jaar levenservaring. "Natuurlijk, natuurlijk herinner ik me dat." Hoe zouden we het ooit kunnen vergeten?" fluisterde ze, en haar ogen werden groot bij die herinnering. "Geen woorden kunnen onze dank uitdrukken. Ze brachten ons warmte en licht", legt ze uit.

Het Jeruzalem Immigranten Hulp Centrum in Jerusalem verleent praktische hulp aan behoeftige Joodse immigranten, die naar Israël komen. Het Centrum wordt bijge-staan door "Hulp aan Israël", een onderafdeling van de Church of God (Kerk van God) in Cleveland, Tennessee.