ICAJ stafleden hebben zowel op het werk als thuis een bediening

Net een stap verder zetten

Het ICAJ mandaat uit Jesaja 40, is om de bewoners van Israël te troosten. Voor veel individuele stafleden reikt dit mandaat tot in hun privé-leven en sommige van hen hebben zelfs Israëlische kinderen opgenomen en verzorgd in hun gezinnen.

De Heer gaf Wim en Petra van der Zande een vurige liefde voor Israël, waarbij Hij hen ertoe leidde om een reis te maken vanuit Nederland naar Israël in 1988. Zij baden dat de Heer een deur voor hen wilde openen, zodat ze terug zouden kunnen keren om Jezus in Israël te kunnen dienen. Dat deed Hij het daaropvolgende jaar en zei voegden zich bij de staf van de ICAJ.

Petra en een van de kinderen

Toen ze hier voor het eerst kwamen werken, stortten ze zich op hun bediening. Wim werd hoofd van de Postafdeling en Petra werkte als secretaresse van het Sociale Hulpprogramma (SAP). Na slechts twee jaar in het land bewoog de Heer hun harten om Israëlische kinderen op te nemen in hun gezin – een wezenlijke onmogelijkheid omdat ze geen verblijfplaats hadden in het land en nauwelijks de taal spraken. En ze wilden niet alleen kinderen opnemen, ze vroegen in het bijzonder om gehandicapte kinderen.

“De Bijbel toont ons God’s hart voor de zwakken, de minderbedeelden en vertrapten” zei Petra. “Dat zijn de mensen het dichtst bij het hart van God. We voelden oprecht dat dit de weg was die God ons wilde laten gaan.”

Een sociaal werker belde ze dezelfde dag nog dat hij de aanvraag ontving. Negen maanden later was het eerste pleegkind van de Van der Zandes onderweg naar hun huis, een kind in een rolstoel met “broze botten” (medische term: osteogenesis imperfecta). Hij was toen vier jaar, een joods kind bij de geboorte verlaten door zijn ouders.

Een jaar later boden de Van der Zandes aan nog een kind te willen opnemen, dit keer een Bedoeïenkind met Arthrogryposis, onbekende neurologische problemen en een waslijst met slopende symptomen.

Twee jaar later namen ze het nichtje van dit meisje op, met dezelfde neurologische problemen en andere symptomen, waaronder doofheid. Wim en Petra moesten gebarentaal leren in het Hebreeuws.

In 1997 leek het gezin compleet toen ze hun vierde pleegkind kregen, een drie jaar oud moslimjongetje, dat een van de vier mensen ter wereld is met het “Klein-Waardenburg” syndroom. Hij is doof, albino, heeft scoliosis, osteoporose, onderontwikkelde armen en benen, geen schouders en unieke gelaatseigenschappen.

Hij is nu tien jaar en eet nog steeds uit een fles, maar hij heeft geleerd te lopen, op een driewieler te rijden en vindt het heerlijk urenlang te spartelen in een zwembad of bad. En ondanks zijn fysieke onmogelijkheid te communiceren, heeft hij een band met Wim and Petra en vindt hij manieren om zich uit te drukken. Hij lacht altijd, heeft een “ondeugend” gedrag ontwikkeld, zei Petra “en een grote nieuwsgierigheid.”

Hij is enorm vooruitgegaan sinds de Van der Zandes hem voor het eerst zagen. Petra zei dat hij altijd in een donkere ruimte had gezeten en dat daardoor zijn ogen wit waren. “Het zijn allemaal levende wondertjes,” zei Petra. Elk van de kinderen heeft een geleidelijke verbetering meegemaakt in zijn of haar toestand sinds ze werden opgenomen in een liefdevol thuis. Feitelijk zijn de beide Bedoeïen meisjes ouder geworden dan welk ander kind ook met dezelfde diagnose. De meeste worden niet ouder dan twee jaar. De meisjes zijn nu 16 and 17.

Petra, gediplomeerd verpleegster in Nederland, is de hele dag thuis terwijl Wim vrijwilligerswerk doet bij ICAJ. Maar geen van beide wordt geremd door de overweldigende verantwoordelijkheid die ze op zich genomen hebben. “Ze zijn in God’s handen en wij zijn dankbaar voor de goede jaren die Hij ze heeft kunnen geven,” zei Petra.

“Er is een geheel nieuwe wereld voor ons opengegaan. We zijn verrijkt,” voegde Wim toe. “We zijn hierin gegroeid – God heeft onze ogen en harten geopend. Dit is Gods hart en toen het op onze weg kwam hebben we “JA!” gezegd”.