ALIJA en EXODUS

De tweevoudige uitdaging van de ‘inzameling’ en de ‘ontworteling’

Dan zal Ik hen planten in hun grond, en zij zullen niet meer worden uitgerukt uit de grond die Ik hun gegeven heb, zegt de Here, uw God. Amos 9:15

Een Israëlische man blaast de Sjofar ter verwelkoming van bijna 400 Amerikaanse joden bij hun aankomst op Ben Gurion Airport op 9 juli jl.

Op 9 juli jl. landde op ‘Ben Goerion’ een vliegtuig met bijna 400 Joden uit Noord Amerika te midden van feestelijkheden en fanfare. Prominente Israëlische politici waren aanwezig om deze nieuwe immigranten te begroeten, terwijl de media in drommen aanwezig was om deze ongebruikelijke gebeurtenis te verslaan.

Ondanks de twee jaar durende terreur- campagne tegen Israël, had de grootste afzonderlijke groep, sinds tientallen jaren, uit Noord Amerika’s vrij grote Joodse gemeenschap, besloten dat het tijd was om naar Israël te gaan. Terwijl zij uitdrukking gaven aan hun sterke zionistische overtuiging, gaven de jongeren ook te kennen dat zij ervan overtuigd waren dat na de 11e september de Verenigde Staten en Canada misschien niet langer veilig zijn voor Joden, waaraan de toenemende dreigingen van terrorisme en anti- semitisme schuldig zijn.

Aan het unieke van deze zeldzame massa-alija uit Noord Amerika kunnen we nog toevoegen het feit dat deze alija voor het grootste deel was gefinancierd door christelijke gevers. Velen in de media gebruikten deze gebeurtenis om het groeiende niveau van samenwerking tussen christelijke en Joodse organisaties in het ondersteunen van Israël onder de aandacht te brengen, ondanks theologische en sociale verschillen. Verschillende berichten gaven een positief verslag van het werk van de Internationale Christelijke Ambassade Jeruzalem om alija te bevorderen en te vergemakkelijken.

Ondertussen zoomden, de media in de Arabische en Moslim wereld, in op een ander soort immigratie, de vlucht van Israëliërs naar het Westen gedurende de afgelopen twee jaar van geweld van de Palestijnse intifada.

Terwijl de herhaalde aanslagen van terrorisme de Israëliërs hebben beroofd van hun gevoel van veiligheid, heeft de nationale economie enorme verliezen geleden en de werkloosheid is omhoog gevlogen en bedraagt meer dan 10% van de werkende bevolking. Veel Israëliërs hebben een baan en hun heil gezocht buiten Israël, met name in Europa en Noord Amerika.

Een onlangs verschenen artikel in de Libanese krant ‘A Safir’ blufte dat meer dan 700.000 Israëliërs het land hadden verlaten gedurende de twee jaar intifada, bijna 15% van de bevolking. Deze voorstelling van zaken is schromelijk overdreven, maar de exodus was groot genoeg om bezorgdheid onder de Israëlische leiders te weeg te brengen.

Een Iraans dagblad verklaarde dat, ‘Het overhalen van Joden te gaan wonen in een explosieve regio brengt een hoge prijs met zich mee ... Economisch ongemak "dwingen Israëliërs het land te verlaten om elders een comfortabeler en veiliger leven te zoeken". Dit tegengesteld migratie patroon brengt de economie van Israël in gevaar ... en brengt het aan de rand van de ineenstorting.’

Kinderen van Russische emigranten families genieten van hun zomerkamp in de gemeenschap van Ariel, in het midden van Samaria.

Israëls Arabische en Moslim tegen-standers weten heel goed, wat veel christenen nog moeten begrijpen, alija is nl. van levensbelang voor de Joodse staat. Juist door het veel hogere Arabische geboorte-cijfer, wordt het land geconfronteerd met een demografische ‘tijdbom’. Experts waarschuwen dat de Arabieren binnen 20 jaar de Joden in aantal zullen overtreffen. Om deze trend te keren, heeft Israël een instroom van nieuwe Joodse immigranten nodig van meer dan 50.000 per jaar. De massa-alija van Joden uit de voormalige Sovjet Unie die in 1989 begon hielp de Joodse meerderheid in het land te versterken. Maar de PLO en de Irakese dictator Saddam Hussein verklaarden hun komst als ‘een daad van oorlog’, en probeerden de deur met een smak dicht te slaan voor de Sovjet Joden door terrorisme en aanvallen van Scud raketten.

Deze tactieken van vrees worden weer gebruikt. De huidige intifada wordt meer gevoed door optimisme dan door wanhoop, daar Palestijnse terreur milities de immigranten bang hopen te maken en de Joden te ontwortelen van het Beloofde Land. Peilingen tonen aan dat een Palestijnse meerderheid gelooft dat het doel van de huidige intifada de vernietiging van Israël is, terwijl de zogenaamde ‘gematigden’ voorstander zijn van een langzame vernietiging van de Joodse staat door een bevolkingsexplosie.

Palestijnse leiders geloven oprecht dat de tijd voor hen werkt en dat een Arabische meerderheid ‘onvermijdelijk’ is. Maar zet aan tot nog meer moeilijkheden in het land en je verjaagt zowel de potentiële nieuwkomers als de doorgewinterde Israëlische burgers, om zo de demografische verschuiving te bespoedigen.

Fouad Ajami, een bekende Arabische geleerde, verklaarde onlangs in het tijdschrift van Buitenlandse Zaken dat de Palestijnse leider Yasser Arafat de Israëlische vredesvoorstellen afwees en de huidige terreur-campagne nieuw leven inblies, omdat hij niet op kan geven 'de oude droom dat zijn volk het allemaal zal bezitten, van de rivier tot aan de zee' dat de nieuwe inwoners het land, als bij toverslag, zullen verlaten dat zij hadden geroofd.’

Dit is dan de tweevoudige uitdaging waarvoor Israël en haar christelijke vrienden in deze belangrijke tijd zich geplaatst weten: Hoe de ‘inzameling’ van Joden naar Eretz Israël voort te zetten en tegelijkertijd ook de burgers van het land te bemoedigen en de hoop niet op te geven en te vluchten naar verre kusten?

Ten einde ten minste 50.000 nieuwkomers per jaar naar Israël te brengen, hebben de Israëlische autoriteiten gezocht naar nieuwe bronnen van potentiële immigranten, in het bijzonder hebben zij gekeken naar grote Joodse gemeenschappen in Argentinië (200.000), Frankrijk (750.000), Zuid Afrika (75.000) en de Verenigde Staten (6.000.000). Er waren recente aanwijzingen van een toename van alija uit deze landen, met name is hiervan de oorzaak het terrorisme en antisemitisme plus de economische onrust in Argentinië. De grote groep Joden uit Noord Amerika die in juli jl. aankwam was alleen maar één van de vele groepen die het komend jaar uit deze regio worden verwacht.

In mei 1990 verwelkomde de ICAJ staf de eerste van 51 vluchten met Sovjet Joden, die zij had gesponsord.

Echter tegelijkertijd worden deze plannen geneutraliseerd door de gesel van terreur die rondwaart door de straten van Israël. Het aantal nieuw-komers is het laatste jaar gedaald van ongeveer 50.000 in 2001 naar een te verwachten aantal van op zijn hoogst 30.000 in 2002.

Velen in de Joodse diaspora weten zich gevangen tussen de groeiende golf van antisemitische aanvallen in hun land en het vooruitzicht om te leven in een Joodse staat die voor zijn voortbestaan moet vechten. Eén van de nieuwe Amerikaanse immigranten zei dat zij tot de conclusie was gekomen dat het voor haar veiliger in Israël was, nadat zij mede- rechtenstudenten verwijtend had horen zeggen ‘jullie Joden’ daarmee te kennen gevend dat ‘de Joden’ de oorzaak waren van de terreuraanvallen van de 11e september. Zij besloot naar Israël te gaan ‘om mij te voegen bij mijn volk in mijn land.’

Terwijl Israël en het Joodse volk proberen het hoofd te bieden aan bovengenoemde uitdagingen, wordt de christelijke rol in het bouwen en verdedigen van Sion hachelijker dan ooit - zowel wanneer het erom gaat dat wij onze materiële hulp uitbreiden als wanneer wij onze stem verheffen met bijbelse bemoediging.

De ICAJ gaat voort om intensief betrokken te zijn bij de pogingen in heel Oost Europa, de uitgestrekte Russische republiek, Centraal Azië en nu Argentinië, om Joden op te sporen en bij te staan die geïnteresseerd zijn om naar Israël te immigreren. Dit is een profetische roeping om in onze dagen verbonden te zijn met de zaak van de Vader, terwijl Hij zijn wonderbare beloften vervult door het volk terug te brengen dat Hij bijna 2000 jaar geleden verstrooide (Jeremia 31:10). Dit zal vereisen dat steeds meer christenen zich bij ons aansluiten naar mate wij ons werk uitbreiden om het hoofd te kunnen bieden aan de groeiende praktische noden van dit profetische werk.

Christenen kunnen ook een onmisbare stem van bemoediging zijn voor de Joodse gemeenschap, door hen te herinneren aan Gods beloften uitgesproken door Hebreeuwse profeten ‘Ik zal mij over hen verblijden en hun weldoen en Ik zal hen voorgoed in dit land planten met heel mijn hart en heel mijn ziel.’ Jeremia 32:41. Want die Joden in de diaspora die afkerig zijn om naar Israël te verhuizen vanwege de Arabische dreiging, hen moeten wij verzekeren dat God ze niet terugbrengt om ze weer op te jagen. Eer heeft Hij gezworen hen bijeen te brengen met ‘groot erbarmen’ (Jesaja 54:7) en hun schatten terug te geven. Want die Israëliërs die bezorgd zijn over de overlevingskansen van land en volk, hen kunnen we wijzen op wat de profeet Amos verklaarde: dat er nooit meer een andere verstrooiing en verbanning zal zijn van het Joodse volk uit het land van Israël.