Hoe het begon

Internationale Christelijke Ambassade Jeruzalem afdeling Nederland.

1980, Joke en ik gingen voor het eerst naar Israël. Later volgden nog vele malen. We wisten dat door christenen uit de hele wereld het Loofhuttenfeest zou worden meegevierd. De reis stond onder leiding van Herman Goudswaard van de Near East Ministry. Met christenen uit 23 landen stonden we op de hoek van de Ramban en de Rashba, waar de burgemeester van Jeruzalem, Teddy Kollek, de Christelijke Ambassade zou openen.

De Christelijke Ambassade, wat was het helemaal, een stoel met een bureau, waarop een ouderwetse typemachine en een koperen plaat aan de muur. Een aantal toespraken, het opdraven van de verschillende vertegenwoordigers van de landen, compleet met nationale vlag, het wegtrekken van de doek van de koperen plaat en het zingen van liederen. Daarmee was de ICEJ geboren.

Toch was het zeer indrukwekkend, Teddy Kollek zei, “zo heb je geen ambassade meer (i.v.m de oliecrisis), en zo heb je er één van 23 landen”. Ook de opperrabbijn van Jeruzalem sprak lovende woorden en zegende ons. We begrepen dat er een historische gebeurtenis plaatsvond. Daarna ging alles in een stroomversnelling. Heleen en Pieter Benard die jaren in Jeruzalem hadden gewoond en gewerkt, gingen terug naar Nederland. Hen werd gevraagd of zij de Christelijke Ambassade in Nederland wilden vertegenwoordigen.

In Nederland werd door een aantal mensen een bestuur gevormd. Allerlei activiteiten werden in de loop der jaren opgestart. Zo werd standvastig gebeden voor de terugkeer van de Russische Joden. Voor de Russische Ambassade in den Haag werd elke eerste zaterdag van de maand een demonstratie gehouden. Enkele keren werd vanaf het Malieveld een grote optocht georganiseerd waaraan honderden mensen uit alle delen van het land deelnamen met vlaggen en spandoeken, er werd gezongen, gesproken en we probeerden een manifest af te geven bij de Russische Ambassade.

En de gevangenen van Sion kwamen vrij. Ida Nudel, Slepak, Josef Begun, Nathan Sharansky. (In die tijd was er nog geen glasnost).

Er waren weekenden in Amerongen voor vrienden van de ICAJ die in het teken stonden van gebed en bijbelstudie. Eén keer werden we heel erg bepaald bij de terugkeer van de Ethiopische Joden. We zagen ze als het ware terugkomen. Er werd zeer intensief voor gebeden. Het was dan ook heel frappant dat diezelfde avond bekend werd dat er in 36 uur tijd 15000 Ethiopische Joden waren thuisgekomen.

In Wenen was een opvang van Russische Joden die verder wilden reizen, maar nog geen visum voor het land van hun keus hadden. Eva Huber had daar de leiding. De meeste mensen die daar zaten hadden slechts een mok en een eigen vork of lepel. In Nederland werd een actie gehouden om hierin verandering te brengen en een grote hoeveelheid huishoudelijke spullen en kleding kon worden afgeleverd.

In Bazel werd het eerste Christen Zionistencongres gehouden, later het tweede in Jeruzalem. Pieter ging vaak naar Oost Europa, naar Boedapest waar hij met een aantal anderen een gebouw van de Ambassade renoveerde. In Warschau werd een onderkomen voor de bussen van Phil Hunter (Good News Travel) opgeknapt. In Dalfsen werd een bijeenkomst van de Europese vertegenwoordigers georganiseerd.

En dan de reizen naar Israël tijdens het loofhuttenfeest, de voorbereidingsdagen, de vele mensen die we mochten begeleiden, het ervaren van de liefde die God nog altijd voor zijn volk toonde, de trouw van Hem aan zijn woord.

Een heerlijke tijd, een geweldig werk. Ook voor de toekomst zal de ICEJ nog veel betekenen, want God gaat door ook met de Christelijke Ambassade. Ik wens allen die daarmee te maken hebben en verantwoordelijkheid dragen Gods kracht, inzicht, liefde en rijke zegen toe.

Door Lex Ernst, voormalig voorzitter ICEJ-Nederland.