Het volk en land Israël, een bijbels standpunt (Deel 1)

Door Malcom Hedding en Jurgen Bühler

Verbijstering en verwarring waren voor menig christen - zionist de resultaten van de recente gebeurtenissen in Israël. De vraag, die we vaak horen, is: "Waarom grijpt God niet in?" De Israëlische Knesset besloot zich nog dit jaar terug te trekken uit Gaza, gebied dat volgens de Bijbel behoort tot "het Beloofde Land".

Joods kind kijkt achterom naar het huis dat zij achter moeten laten in Gaza

Een paar jaar geleden werden christenen, die Israël steunen geconfronteerd met dezelfde vraag toen de Israëlische troepen zich terugtrokken uit Jericho en later ook uit grote delen van Juda en Samaria.

Het zich terugtrekken van Israël uit het bijbelse land en de mogelijke stichting van een Palestijnse staat op wat de bijbel "Eretz Israël" noemt is een realiteit, die niet overeenstemt met de bijbelse opvatting van veel christen zionisten.

We zullen nu twee aspecten van de bijbelse leer bekijken, die sleutels zijn die kunnen helpen om de huidige gebeurtenissen in Israël wat de "land-kwestie" betreft te kunnen begrijpen.

Een vaste belofte

Het recht op het bezit van het land Kanaän is gegrond op Goddelijke beloftes. Niet één keer, maar een aantal keren achtereen verzekerde God Abraham, dat Hij aan hem en aan zijn nakomelingen het beloofde land zou geven. Kijk eens goed om je heen, kijk vanaf de plaats waar je nu staat naar het noorden, het zuiden, het oosten en het westen. Al het land dat je ziet geef Ik aan jou en je nakomelingen, voor altijd. Genesis 13: 14

Diezelfde beloftes van God werden gegeven aan de aartsvaders Izaak en Jacob. Zij werden bevestigd aan Mozes, herhaald in de Psalmen en je kunt ze overal in de profetische boeken vinden. Het zijn geweldig krachtige en betrouwbare bijbelse beloftes.

In Genesis 15 lezen we dat God de grenzen van het beloofde land bepaalt en dat Hij deze belofte bekrachtigt door een verbond te sluiten met Abraham. Die dag sloot de Heer een verbond met Abram. "Dit land", zei Hij, "geef Ik aan jouw nakomelingen, van de rivier van Egypte tot aan de grote rivier, de Eufraat." Genesis 15:18

In bijbelse tijden was het gebruikelijk dat het sluiten van een verbond gepaard ging met het slachten van een dier. Dat dier werd dan in twee helften verdeeld en elke helft werd recht tegenover de andere helft gelegd. De beide partijen die het verbond sloten liepen dan samen daar tussen door en bevestigden zo hun voornemen zich aan hun belofte te houden (Zie ook Jeremia 34:18).

Het is belangrijk om hier op te merken dat God toen Hij dit verbond sloot met Abraham, helemaal alleen tussen die stukken door ging in de vorm van een rokende oven en een brandende fakkel terwijl Abraham sliep (Genesis 15:12). Het verbond dat God toen sloot was dus een éénzijdig verbond, waardoor God duidelijk zei: "Ongeacht wat jij en je nageslacht zullen doen, vandaag sluit Ik een verbond met jou, Abraham, om jou en je nakomelingen dit land als erfenis te geven".

Het is op dit verbond met God en op een heel aantal andere beloftes dat het bijbelse zionisme is gebaseerd. Het geloof in een God die trouw is aan Zijn verbond is het fundament van onze steun aan het Joodse volk en het land Israël. "Ik zal mijn verbond niet schenden, Mijn woorden niet herroepen" (Psalm 89:35).

Een vaste voorwaarde

Maar de Bijbel geeft niet alleen onderwijs over het recht om het land te bezitten, maar ook over het recht het land te bewonen. Het boek Deuteronomium, dat gaat over de laatste woorden van Mozes voor Israël het land Kanaan veroverde, stelt méér dan enig ander boek dat er vaste voorwaarden zijn om in het land Kanaän te mogen leven. Als een rode draad vind je die voorwaarden verspreid door het hele boek Deuteronomium.

Daarom moet u alle geboden die Ik u vandaag voorhoud naleven.Daaruit zult u de moed putten om het land aan de overkant binnen te gaan en het in bezit te nemen. Dan zult u lang leven in het land dat de Heer onder ede aan uw voorouders en hun nageslacht heeft beloofd, het land dat overvloeit van melk en honing. (Deuteronomium 11:8)

Als Israël het land wil binnentrekken en daar voor langere tijd wil wonen dan moet het daar leven als een heilig volk. Dat betekent: het recht van eigendom is duidelijk verankerd in het woord van God dat het voor altijd van hen is. Maar het recht van bewoning is gebaseerd op de geestelijke gesteldheid van het Joodse volk.

Deuteronomium 28, het hoofdstuk over "zegen en vloek", laat het nogal dramatisch zien als een rekensommetje: als Israël wandelt op de weg van zijn God dan geldt: "Hij zal u zegenen in het land dat Hij u geeft" (vers 8). Maar als het steeds weigert zo te wandelen als Zijn woord leert en andere goden navolgt, dan zal de uiteindelijke consequentie zijn: "U zult worden weggerukt uit het land dat u in bezit zult nemen" (vers 63).

In het boek Jozua zien we hiervan een krachtige illustratie: toen Jozua op het punt stond Jericho te gaan innemen liep hij de woestijn in om God te zoeken voor zijn eerste belangrijke veldslag. Daar verscheen een engel van de Heer aan hem. Jozua stelde een op het eerste gezicht puur retorische vraag: "Hoor je bij ons of bij de vijand?" God hoorde natuurlijk bij Israël! Maar het antwoord van Gods boodschapper moet wel ontnuchterend zijn geweest voor Jozua: "Bij geen van beide, Ik ben de aanvoerder van het leger van de Heer. Daarom ben ik hier" (vers 14). "Trek je sandalen uit, want de plaats waarop je staat is heilig".

Met andere woorden: Het is geen uitgemaakte zaak dat Ik aan jouw kant sta. Maar als je wilt dat Ik aan jouw kant sta trek dan je schoenen uit, want dit is heilige grond. Onze souvereine God koos dit stuk land tussen Jordanie en de Middellandse zee om Zijn verlossingswerk uit te voeren. Daarom verwacht Hij dat het volk dat er woont heilig zal zijn en gehoorzaam aan zijn koningschap. Als Israël vandaag in dit land wil wonen, dan zal het zijn schoenen moeten uittrekken.