Vrijwilligers in het Israëlische leger

De collegezaal op de legerbasis ‘ADAM’ loopt vol. Nieuwsgierige blikken gaan naar de Christelijke bezoekers. Zij kijken naar de reactie van de jonge Israëlische soldaten, die zich afvragen wat zij daar komen doen. Een ontmoeting begin dit jaar. Vijftig ICAJ medewerkers en hun familie krijgen een rondleiding op een IDF (Israël Defence Force) basis in de buurt van ‘MIDI’IN’ en brengen tijd door met ‘eenzame’ militairen - kort geleden geëmigreerd naar Israël, maar zonder familie. Op deze speciale familiedag van de legerbasis zijn wij uitgenodigd om voor een paar uur een plaatsvervangende ‘familie’ voor hen te zijn.

Eli, woordvoerder van de militairen, legt uit hoe de basistraining werkt op de legerbasis. "Veel schietoefeningen en wachtlopen," grinnikt hij en probeert ons ook een serieus beeld van de training te geven. Samen met Eli bekijken we de uitgestalde legeruitrusting: veldkijkers, geweren, camouflagepakken e.d. Eli komt oorspronkelijk uit Brooklyn (VS). Hij ziet er zelfverzekerd uit en lijkt zich thuis te voelen in zijn nieuwe omgeving. Vragen komen in ons op zoals: "Hoe heeft hij zich zo gemakkelijk kunnen aanpassen zonder familie en is hij niet bang om binnenkort naar de frontlinie te gaan?"

Op weg naar de grote eetzaal passeren we tientallen andere militairen die vaders, moeders broers en zusters omhelzen. Dat is toch onvervangbaar? Onder het eten vertelt Eli ons onder vier ogen dat hij een ‘hesder’ rekruut is. Een militair die zijn tijd verdeelt tussen het leger en een religieuze studie. "Het contact met de medestudenten van de Joodse school (Yeshiva) is als een hechte familie voor mij," zegt Eli. "Maar zelfs als ik dat niet had, zou ik me nooit alleen voelen, omdat ik een relatie heb met God."

We praten Hebreeuws, Engels en Russisch met de groep militairen en allerlei verhalen komen naar boven. Eén van hen is een nieuwkomer uit Tasjkent in het bergachtige Oezbekistan, die weet dat Christelijke organisaties zoals de ICAJ joden helpen met de terugkeer naar Israël. "Misschien kunnen jullie mijn familie helpen op aliyah te gaan?", stelt hij voor.

Amiel is bijna twee jaar geleden vanuit West-Virginia (VS) naar Israël verhuisd. Wij vroegen hem: "Waarom ben je naar een land vol problemen gekomen?". Zijn antwoord was vastberaden: "Je moet ergens in geloven - ik kom om mijn land te verdedigen." "Mijn vader is niet zo verbonden met Israël" vertelt Amiel. "Hij zegt dat hij mij alleen op komt zoeken als er totale vrede is in het land. Dat zou nog wel eens lang kunnen duren."

Een andere jonge militair was door zijn Zionistische grootmoeder beïnvloed om te gaan. "Ik wil een voorbeeld zijn voor de Israëlische jeugd," zei hij.

Elk levensverhaal laat een diepe indruk bij ons na. Toch loopt er een rode draad doorheen. Deze militairen dienen als vrijwilligers naast Israëlische leeftijdgenoten, die hun dienstplicht vervullen. Maar deze ‘vrijwilligers’ kozen ervoor om hun familie en een veilige woonomgeving achter zich te laten en het joodse vaderland te verdedigen!