Barmhartigheid

Geloofd zij de God en Vader van onze Here Jezus Christus, de Vader der barmhartigheden en de God aller vertroosting, die ons troost in al onze druk, zodat wij hen, die in allerlei druk zijn, troosten kunnen met de troost, waarmede wijzelf door God vertroost worden. 2 Kor. 1:3,4

Kinderen zeggen 'Todah' (dank je)

De moderne Staat Israël is 'geboren' midden in de oorlog en een vloedgolf van noodlijdende immigranten – waaronder tienduizenden overlevenden van de Holocaust. De mensen overleefden gewapende conflicten en economische tegenstand, zodat een sterke, veerkrachtige natie ontstond. Ze bereikten geweldige resultaten op het gebied van landbouw, onderwijs, wetenschap, gezondheidszorg en defensie. Er komen nog steeds Joodse mensen naar Israël uit allerlei landen, die allerlei vreemde talen spreken. Ze leren de vernieuwde Hebreeuwse taal, dienen in het Israëlisch leger en krijgen sabra (in Israël geboren) kinderen. Ze integreren in het maatschappelijk leven en bouwen een nieuw bestaan op. Ze vormen niet langer een minderheid, maar zijn Joden in een Joods land.

Vele Christenen verheugen zich in het feit, dat ze de Bijbelse profetieën over het herstel van Sion en de terugkeer van de Joden naar hun thuisland in vervulling zien gaan. Maar hier, bij het Sociale Hulp Programma SAP) van de Internationale Christelijke Ambassade, zien we dat voor vele Joden die een onderdeel vormen van deze opwindende geschiedenis, hun problemen nog lang niet afgelopen zijn als ze in Israël aankomen. De vervulling van de profetieën heeft voor velen op dit moment alleen maar spanning, angst en verlies van werk betekend. Voor velen betekent op dit moment het leven in het Heilige Land slechts armoede en verdriet.

Als dromen werkelijkheid worden

Yaël, een Israëlische Jodin, had een droom, een ongewoon levendige droom, maar ze wist de betekenis niet. Hij kwam in een van de moeilijkste periodes van haar leven, maar ze had al heel wat problemen doorgemaakt.

Ze was jong en vol optimisme getrouwd, maar haar leven werd moeilijk toen aan het licht kwam, dat de man waarmee ze getrouwd was, tot dan toe onbekende psychologische problemen had. Er volgden jaren van geweld. Tenslotte

"Gij zult opstaan, U over Sion erbarmen, want het is tijd haar genadig te zijn, want de bepaalde tijd is gekomen". Psalm 102:14

 was ze genoodzaakt haar twee kinderen alleen op te voeden. Omdat haar ouders arm waren, was ze al vroeg van school gegaan en had ze geen opleiding gevolgd voor een bepaald beroep. Met slecht betaalde baantjes deed ze haar best om brood op de plank te houden. Omdat ze slechts een minimale huur kon betalen, was haar kleine gezin soms genoodzaakt van het ene smerige huisje naar het nadere te verhuizen.

Het strekte haar tot eer, dat haar beide kinderen opgroeiden tot lieve jonge mensen. De ene heeft bijna zijn militaire dienst voltooid en heeft zich laten inschrijven voor een universitaire opleiding. Maar een paar jaar geleden moest Yaël de strijd aanbinden met kanker, die gelukkig met succes werd bestreden. Ze kan niet langer zwaar lichamelijk werk verrichten en de nationale verzekering betaalt voor een cursus om haar te helpen ander werk te vinden. Echter, het geld aan bijstand dat ze krijgen gaat helemaal op aan de huur. Vaak hebben ze honger. En op het moment bestaat het leven alleen maar uit een strijd tegen de wanhoop.

De nacht, dat ze de droom had was niet anders dan andere nachten. Ze gingen met honger naar bed, met het vooruitzicht, dat er weer een Sabbat voorbij zou gaan, die ze als gezin niet zouden kunnen vieren met de traditionele maaltijd. In haar droom zat ze buiten in de stromende regen, ze had het koud en ze had honger. Er kwam een man naar haar toe. Hij was kennelijk Joods. Hij had een baard en zijn kleding was wit. Hij zei haar niet te wanhopen, omdat er spoedig mensen zouden komen om haar te helpen. Op de een of andere manier wist ze, dat dit van God was, maar ze begreep niet wat het betekende.

Een paar weken later zat ze in de Christelijke Ambassade met een paar speciale christelijke gasten uit Florida. Ze waren naar Israël gekomen en hadden giften van barmhartigheid meegebracht, voor mensen die in nood waren, en ze hadden ons gevraagd, hen te helpen met het zoeken, naar hen, die daarvoor in aanmerking kwamen.

Uit de vele verzoeken, die ons bereiken, hadden we het gevoel dat Yael degene was, die extra hulp nodig had. Ze heeft haar hart vele malen voor God uitgestort en was vol dankbaarheid voor Hem, dat Hij haar deze troost en bemoediging had gezonden. Toen ze onder tranen haar dankbaarheid had te kennen gegeven, deelde ze aarzelend haar droom met ons, omdat ze bang was, dat we haar misschien niet zouden geloven. Maar we weten, dat het voor Christenen niet alleen voldoende is, aan materiële noden tegemoet te komen, maar ze bidden ook, dat God het leven van Zijn mensen zal aanraken, dus we waren met haar verblijd.

Yaël heeft nog een lange weg te gaan, voordat ze klaar is met haar opleiding voor een nieuwe baan, maar deze liefhebbende gift heeft de weg geëffend.

Barmhartigheid voor Ismaël

De HERE is voor allen goed, en zijn barmhartigheid is over al zijn werken. (Psalm 145:9)

Als we zien hoe de toestand zich hier in het Midden Oosten ontwikkelt, weten we, dat ondanks al het geweld Gods tijdsschema aan het werk is. Hoewel er veel is, dat we niet begrijpen, weten we wèl, dat dit cruciale dagen zijn, die de tijd naderbij brengen, dat de beloofde Messias vrede aan de wereld zal brengen. Dwars door alles heen, echter, lijden zowel Joodse als Arabische mensen onder spanning, angst, gebrek en wantrouwen.

Er zijn Arabische dorpen en steden in het Palestijnse autonome gebied, waar men heel erg heeft geleden. Veel winkels zijn gesloten. Het toerisme is tot stilstand gekomen. TWerken voor en zaken met de Israëli's, waarvan 85% van de Palestijnen afhankelijk zijn, zijn tot stilstand gekomen. Zelfs agrarische activiteiten zijn afgenomen. Sinds het Palestijnse bewind is er bijna geen maatschappelijk werk en de maatschappelijke omstandigheden zijn steeds slechter geworden. Mensen, die honger lijden hebben al wanhopig om hulp gevraagd.

God heeft de deuren geopend voor ons bij het SAP om een hand van barmhartigheid uit te strekken naar de plaatselijke Arabische bevolking en tegelijkertijd een daad van verzoening aan te reiken.

De vruchten van barmhartigheid

Stelt u zich voor: een vrolijke gezellige kamer met opgewonden kinderen rondom een tafel, waar ze een lekker recept uitproberen voor een nieuwe schotel, die ze later vol trots mee zullen nemen naar huis. Of een groep lachende vrouwen, die behoren tot een van de pas weer ontdekte verloren stammen, die eens in India woonden, maar die nu weer in dit land hun thuis hebben gevonden. Ze kletsen er lustig op los, terwijl ze recepten leren van hun nieuwe vaderland. De wekelijkse kooklessen helpen hen te integreren in de gemeenschap en verschaffen hen tegelijkertijd een ontspannen en vrolijke tijd met elkaar.

Het is nog moeilijker voor te stellen, als je erbij moet bedenken dat deze kamer zich bevindt in een Israëlisch buurthuis in de Gaza-strook, beschermd door zand zakken en betonnen muren langs de wandelpaden, omdat ze regelmatig worden beschoten met mortieren en ander geschut. Een essentieel onderdeel van deze activiteiten wordt gevormd door het materiaal en de toestellen, die ze ervoor nodig hebben. Dat is nu juist waar de giften van Christenen voor hebben gezorgd. We hebben verschillende malen een bezoek gebracht aan deze Joodse gemeenschap namens velen die speciaal hebben bijgedragen aan dit project. We hebben met eigen ogen gezien, hoeveel vreugde het heeft verschaft.