Een gebed dat redde van de dood

Alla Lasarenko bidt nooit ‘s morgens. Op een dag deed zij dat wèl. Elke avond voordat zij naar bed gaat, slaat Alla haar gebedenboek open. ’s Morgens heeft ze het veel te druk. "Ik heb amper de tijd om me klaar te maken en dan te vertrekken,"zegt zij. Maar op deze zondagmorgen ging het anders. "Ik werd wakker met tranen in mijn ogen", herinnert zij zich. Ze bad gewoon: "God redt me en bewaar me."

Zittende in haar kleine flatje in Jeruzalem een paar weken later, is het moeilijk voor te stellen, dat deze olijke 64-jarige oude dame ongedeerd uit de bus wandelde tijdens een tragische terroristische busaanslag in de stad, overdekt met het bloed van een zelfmoordterrorist. "Op weg naar de bus was ik steeds maar aan het bidden." vervolgde Alla. Maar het gebed was heel anders dan de gebeden, die ze daarvoor ooit had opgezonden. "Het gebed kwam recht uit mijn hart", zei ze vol overtuiging, "het kwam niet uit een gebedenboek."

En ze is er nog steeds verbaasd over. "Het was net of iets me ertoe aanzette het te bidden. Ik weet niet waarom." Acht mensen werden gedood en tientallen gewond op 22 februari, toen een 23 jaar oude Palestijnse terrorist uit Bethlehem op de bus stapte van lijn 14, kort na 8.30 in de morgen, en zijn gordel explosieven in werking stelde vlakbij de Oude Stads muren.

"Ik geloof zelfs dat ik die man heb gezien", zei Alla."Het leek wel of hij spotlichtjes in zijn ogen had en ons uitlachte." "Plotseling hoorde ik het lawaai," vervolgde ze. "De bus was vol, maar niemand sprak... Ik hield mijn handen boven mijn hoofd." Alla zat achter de buschauffeur met haar gezicht in de richting van de ontploffing.

"Er vloog van alles in het rond, allerlei geluiden hoorde je, gefluit rondom mij," herinnert zij zich. "Er viel iets op mijn hoofd en alles in het rond stond te schudden." Op de stoel tegenover haar zag Alla mensen die rustig en vredig bleven zitten. Ik dacht bij mezelf: 'Waarom rennen ze niet weg?' Ze waren dood, besefte ze later.

Achttien maanden geleden, toen Alla en haar man uit hun geboorteland de Oekraïne in Jeruzalem aankwamen, wisten ze, dat ze op een gevaarlijk moment waren gekomen. "Vele Joden willen geen aliyah maken", zei Alla. Zelfs haar dochters zeggen maar steeds dat ze weer naar huis moet komen. Maar zelfs nu is Alla niet van haar standpunt af te brengen. "Ik heb een roeping," zegt ze dapper. "Ik ben Joods."

Hoewel haar vader uit een gezin van 14 kinderen kwam, werd bijna de hele familie uitgeroeid tijdens de Tweede Wereld Oorlog. En omdat haar vaders naam uit haar geboortebewijs was geschrapt, wist Alla niet precies wie ze nu eigenlijk was. "Ik heb geen familieleden meer", dacht ze toen ze de waarheid ontdekte, "dus nu is het mijn roeping om naar Israël te gaan." De Lasarenkos werden bij hun verhuizing naar Israël geholpen door de ICAJ, die het paar verwelkomde in hun nieuwe immigranten huis Beit Hatikvah.

Het Centrum heeft hen sindsdien altijd financieel gesteund. Voordat ze naar bed ging, die 22e februari, de dag van de aanslag, sloeg Alla, zoals ze gewend was, haar bijbel open. Ze is nog steeds geschokt, als ze denkt aan de kracht van het gebed van die morgen, dat zo uit haar hart was gekomen.

"Vertrouw op God", zegt ze nog steeds tegen de mensen. "Geloof in God, want Hij heeft mijn leven gered."