"Troost, troost mijn volk, zegt uw God" Jesaja 40:1

Verslag van een vrijwilliger in Israël

Het is oorlog in Israël. Eerst had ik dat niet zo door, immers in Israël is er altijd wel wat aan de hand. Maar toen de wereld in de lente van het afgelopen jaar opgeschrikt werd door een reeks bloedige aanslagen in zowel Jeruzalem als Tel Aviv, werd langzaam duidelijk dat er zich een tragedie aan het voltrekken is, in de nog zo jonge en veel geplaagde staat Israël.

Daar kwam weer een reactie op door het Israëlische leger met de operatie Defensive Shield. Ook toen heb ik mijn 'hart vastgehouden', want immers, de media bracht het nieuws dat het Israëlische leger bezig was om een bloedbad onder het Palestijnse volk aan te richten. Inmiddels is gebleken dat men zowel door de media als Palestijnen hiermee ongelijk gekregen heeft. In deze periode kreeg ik het op mijn hart om een 'maand' in Israël te dienen, en zo mijn vakantie in te vullen. Hoe ik dat moest doen, wist ik niet, maar de Heer wist het wel. Via de televisie kwam ik een joodse organisatie, Sar-el, op het spoor die vrijwillligers uitzend naar Israël. Men kan drie weken "werken" op een legerbasis waarbij men kost en inwoning krijgt. Men kan langer, en ook is het mogelijk om op een andere basis te werken. Door de week is men op de basis, in het weekend is men vrij.

Rina Niemeyer

Ik wist direct dat ik via deze organisatie kon gaan. Natuurlijk waren er genoeg mensen in Nederland die mij min of meer voor gek verklaarden. Of ik mij wilde laten opblazen en waarom ik toch in zo'n land mijn vakantie ging doorbrengen etc. Mijn antwoord: Als het mijn tijd is, dan is het mijn tijd. Dat bepaal ik niet, maar God.(Psalm 31) Ik schrijf het hier nu wel even gemakkelijk op, maar dat was het natuurlijk niet. Alleen, niet wetend waar je terecht komt, je afvragend of je het wel goed van de Heer hebt begrepen enz. Vragen die ik mij vele malen stelde. Maar de Heer bevestigde het wel, en ik besloot gewoon maar om gehoorzaam te zijn, hetgeen ik met veel enthousiasme heb gedaan. Op 1 september ben ik dus voor een maand naar Israël vertrokken. (Ik ben reeds verschillende malen in Israël geweest, dus ken het land inmiddels vrij goed) Aangekomen in Israël werd ik erg geraakt door de gedeprimeerdheid van de mensen. Je kunt niet meer gewoon een winkel in zonder dat je tas gecontroleerd wordt. Praktisch geen toerist meer (dus ook geen inkomsten), het land eigenlijk in rouw, vanwege de hele situatie. Hoe kan het ook anders: bomaanslagen, vele doden (meer dan 600 in 2 jaar tijd) nu een dreigende oorlog met Irak in het verschiet, waar Israël onmoglijk buiten schot zal kunnen blijven.

Toch is niet alleen de angst hun grote probleem; het gevoel in de steek gelaten worden door de hele wereld, knaagt. Waar zijn (en blijven) de vrienden van Israël? Drie weken heb ik 'gediend' op een medische basis in een groep buitenlanders die allemaal naar Israël gekomen waren om het land te "supporten". Hier heb ik in groepsverband allerlei medische pakkettten samengesteld, die men nodig heeft aan het front. Op de basis werd verder ook aandacht besteed aan het samenstellen van anti-dota:middelen die men moet geven in het geval van chemische en biologische aanvallen. Natuurlijk viel ik op: een vrouw alleen in zo'n inmiddels geweldadig land. En: ik nam ook gewoon de bus. Eerst wilde ik dat eigenlijk niet, maar aangezien ik ook een beperkt budget had, en toch ergens wilde komen, toch maar wel gedaan. Bovendien: ik wist mij verzekerd van de bescherming van de Heer. Als je in het centrum van Zijn wil staat, waar je ook bent, in iedere situatie, geloof ik dat je veilig bent. Maar juist daardoor had ik ook de gelegenheid om te getuigen waarom ik nu gekomen was. In Israël is het namelijk verboden om te evangeliseren.

Ook op de legerbasis wordt dit niet gewaardeerd. Daarom is het belangrijk dat dan ook niet te doen. Maar, en dat is de andere kant, er is een openheid aan het onstaan voor het evangelie! Juist door alle elllende beseffen de mensen dat daar heel goed, wanneer je naar Israël komt, en je bent niet joods, dat er toch iets moet zijn wat je brengt. Op deze manier heb ik verschillende malen mogen getuigen van mijn geloof. Op een dag zat ik bijvoorbeeld in de bus naast een hele jonge soldaat, met machine geweer: hij ging die dag voor het eerst met de bus naar de legerbasis. Voorheen altijd met de auto. Hij was doodsbang. Hem heb ik mogen bemoedigen met jawel Psalm 31, èn door het feit dat ik als buitenlander toch ook de bus nam. De opgroeiende pubers in Israël hebben het dan ook niet gemakkelijk: immers jongens en meisjes moeten op hun achtiende het leger in voor een aantal jaren, of ze dat nu willen of niet.....

Nadat het Sar-el programma afgelopen was, ben ik naar Jeruzalem gegaan en heb daar als vrijwilliger geholpen bij het Loofhuttenfeest, georganiseerd door de internationale christelijke ambassade. Hier was ik tolk, en vertaalde dus van het engels naar het nederlands. Ook hier kreeg ik een bijzondere tijd. Vond het echt een kadootje van de Heer, dat ik in Israël zelf er toe geleid werd om hier heen te gaan. In deze week heb ik onder andere meegelopen in de Jeruzalem mars. Deze mars wordt ieder jaar gelopen in Jeruzalem, waarin allerlei joodse organisatie's in participeren. Dit, om de inwoners van Israël duidelijk te maken dat Jeruzalem de ongedeelde hoofdstad van Israël is en dat dit ook zo moet blijven. De deelnemers van het congres van de christelijke ambassade werden ook opgeroepen om mee te lopen. Daarom liep ik ook mee: christenen uit ongeveer 60 natien waren er vertegenwoordigd. Dit is werkelijk één van de momenten geweest, dat ik de Israëliërs echt blij zag. Blij, omdat er toch nog zoveel christenen gekomen waren ondanks alle geweld en veroordeling.

Tijdens deze week ben ik met een excursie mee gegaan naar Efrath. Efrath wordt genoemd in de bijbel. (Efron) Genesis 23 verteld ons dat Abraham dit land heeft gekocht van de Hethieten en er Sara heeft begraven. Dit gebied ligt dus in Judea, of, mischien beter bekend als 'bezet gebied'. In een kogelvrije bus er naar toe gegaan. De plaats die ik bezocht is nu een bloeiende gemeenschap. Er wonen veel orthodoxe joden. De geschiedenis van deze plek is minder bloeiend geweest. Het heeft eeuwen braak gelegen. In 1920 kwamen er de eerste joden die alyiah ('terugkeer') gingen maken. Ze bouwden onder de turks-engelse bezetting een nederzetting. Na verloop van tijd werden ze overvallen door arabieren, die de nederzetting vernietigden en de bewoners vermoorden. In de jaren dertig kwamen er weer joden die er een plek zochten. Er stond ditmaal alleen een duits(!) klooster, verder lag het gebied er verlaten bij. Dit keer waren er de joden die de gaskamers van Hitler hadden ontvlucht en opnieuw werd er een poging gewaagd om er een nederzetting te bouwen. En voor de tweede keer,in 1947 werd de nederzetting door arabieren overvallen en alle mensen vermoord. Een aantal vrouwen en kinderen hadden het overleefd, omdat zij op dat moment niet aanwezig waren. Hierna brak spoedig de onafhankelijkheidsoorlog uit, en werd de staat Israël gesticht. Efrath kwam onder Jordaans bestuur.

Pas in 1967 kwam dit gebied weer in joodse handen. De Jordaniërs hadden niets met het gebied gedaan, weer lag het er verlaten bij. Toen het opnieuw onder Israëlisch bestuur kwam, trokken er weer joden heen. Dit waren veel kleinkinderen van de mensen die er in 1947 waren vermoord. En zij begonnen voor de derde keer Efrath op te bouwen. Als je er nu komt, is het een bloeiende gemeenschap geworden, in het hart van Israël. Waarom vertel ik dit? Wel, op de ochtend dat ik naar Efrath ging, las ik in mijn boekje waar ik stille tijd mee houd, jawel, de geschiedenis van Efrath, hetgeen ik niet wist. Toeval? Ik dacht alleen maar : hier wil de Heer mij iets mee zeggen. Toen ik de geschiedenis van Efrath hoorde werd mij opeens iets duidelijk, namelijk: Één van de mooiste eigenschappen van de Here God is, dat hij trouw is. Dat is hoopvol voor u en mij, maar eigelijk voor alle mensen. Daarom geloof ik ook dat God trouw zal blijven aan zijn volk Israël: Zijn oogappel! De "wereld" en tot mijn grote verdriet ook christenen veroordelen Israël. Het zou wel eens zo kunnen komen, dat spoedig Israël geen enkele vriend meer zal hebben in deze wereld. En toch, deze kleine dappere natie is door God gesteld op de aarde als een teken van Zijn bestaan (naast de Gemeente).

Daarom is het belangrijk dat u en ik, christenen ons achter Israël stellen, en dat betekent niet dat je alles moet goedkeuren wat Israël doet, het betekent wél dat het belangrijk is om voor ze te blijven bidden. (er zijn veel aanslagen, maar minstens net zoveel aanslagen worden verijdeld!!) Premier Sharon was op de openingsavond van de conferentie: hij zei al, dat het er naar uit ziet dat de 'christenen' op dit moment misschien wel eens de enige vrienden van Israël zullen blijken te zijn. Dat vond ik heel bijzonder: de christelijke kerk heeft het joodse volk eeuwenlang tot bloedends toe vervolgd, hoe geweldig is het dat de Heer dit in deze tijd helemaal om lijkt te draaien.

Het is mij een voorrecht om Israël te zegenen, waar en hoe ik maar kan, mij uitstrekkend naar de zegen van Abraham: Ik zal zegenen wie u zegenen, wie u vervloekt zal ik vervloeken, en met u zullen alle geslachten des aardbodems (dus ook de vijanden van Israël) gezegend worden (Gen.12:3). Duidelijker kan de Heer niet zijn!

Groningen, 23 oktober 2002, Rina Niemeyer

Uit de praktijk van het Thuiszorg Programma

In 2004 heeft Rina Niemeyer ruim 9 maanden als vrijwiliger gewerkt in het Thuiszorg Programma van de ICAJ. Hieronder zijn twee artikelen uit haar nieuwsbrief over de praktijk van thuiszorg:
» Joods. In het geheim... (juli 2004)
» Een bijzondere terugkeer (december 2003)